Verhaal #232 • Afgesproken thema: Vacature

De schildpad op reis

Helemaal alleen op een volkomen eenzaam eiland, in het midden van de Stille Oceaan.

Koraal dat de golven breekt, schaduw van palmbomen en het strandzand nog witter dan Histor Roomwit. En Andries. Andries’ enige taak was het tellen van levende wezens. In z’n taakomschrijving stond dat hij het eiland voor zichzelf had, inclusief het luxueuze appartement in het midden ervan, en dat hij dagelijks een ronde over het eiland moest doen om te kijken welke diersoorten hij tegenkwam. Het had hem een droombaan geleken. Net als de 98.371 andere sollicitanten. Maar hij, Andries Vertwiert, was het geworden. Hij was in een schildpadpak de West-Indische regendans gaan doen en had dat gefilmd. En met de drie miljoen views daarvan ging eigenlijk verder alles vanzelf.

En nu zit hij hier. Met zijn blote benen over elkaar op de grootste tafel van de zeer royale ontbijtzaal van het appartement. Dat lijkt riant, menig onderschrift bij een Instagrammetje van dit tafereel zou “Living the Good Life” bevatten, ware het niet dat het er ruikt naar een schimmelinfectie in de liezen van een rioolrat. Platen met bedorven vleeswaren en bakken vol beschimmelde broodjes vormen het voorprogramma van de hoofdact van verderf: meer dan tien schalen met verrotte vissalades ontsieren het in principe prachtige complex. Een onbewoond eiland is alleen leuk als het niet pas net een onbewoond eiland is. Ze hebben Andries van tevoren wel verteld dat er ooit mensen hebben geleefd, maar hij is vooral verblind geweest door de arcadische beelden van palmbomen en diens kokosnoten waar rechtstreeks rietjes in werden gejast die in zijn hoofd vorm gekregen hebben na het horen van de locatie van zijn nieuwe dienstverband. Kennelijk is het personeel van dit riante stukje welvaart er vrij kort geleden nog geweest. Desondanks ruikt hij, wellicht door de zeer indringende lucht, nog steeds geen onraad. Ook waarom er geen enkel ander levend wezen rondom het verrotte voedsel te bekennen is, zet hem geen enkel moment aan het denken. Hij besluit om een bad te nemen.

In bad krijg je meestal de beste ideeën. Dat had hij ooit eens gelezen, maar waar precies? Die informatie had Andries er niet bij opgeslagen. Een mens kan maar zoveel onthouden en nu hij op dit eiland zit, heeft hij belangrijkere dingen om te onthouden. Hij moet overleven. Overleven alsof hij een karakter is uit die ineens totaal ongeloofwaardige serie Lost.
Maar ook in bad komt onze hoofdrolspeler geen steek verder. Misschien heeft hij zichzelf overschat en is hij helemaal geen onderzoeker. Gaat hij hier niks vinden wat de wetenschappelijke wereld op haar grondvesten zal laten schudden. Hij weet helemaal niks van dieren, laat staan van dieren die met uitsterven bedreigd worden. Barbecueën vindt hij al zo’n gedoe.
Het is eigenlijk ook allemaal te mooi om waar te zijn, beseft Andries al liggend onder een laag zeepbellen. Een jongensboek noemde Matthijs van Nieuwmerk het in De wereld draait door en hij had geknikt ook al leest hij nooit boeken. Tijdschriften vindt hij al zo’n gedoe.
En nu ligt hij hier, in een bad in een verlaten stad op een onbewoond eiland in de Stille Oceaan met nog ruim vier maanden vol leugens voor de boeg. “Classic Andries Vertwiert,” mompelt hij tegen niemand in het bijzonder, want het eiland was nog altijd onbewoond.
Met de geruststellende gedachte dat de werkervaring in ieder geval mooi zal staan op zijn CV, droogt Andries zijn harige rug af. Via de spiegel geeft hij een knipoog naar het schildpadpak dat in de wasmand ligt. Misschien moet hij bij thuiskomst Diederik Stapel eens een belletje geven.

Door: Harm-Jan van Asselt



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard