Verhaal #217 • Afgesproken thema: Haat

Niels

Mijn God. Wat een week. Ik ben kapot.

Woensdag was het. Vieze zwarte woensdag. Woensdag was alles duidelijk. Woensdag. Alles scherp. Zo scherp dat het mijn ziel tot bloedens toe sneed. Op mijn eigen computer. Facebook. Haar Facebook. Op mijn computer. Maar dat mag. Want ze is mijn vrouw. Althans. Ja, zelfs op haar Facebook is ze nog met mij getrouwd. Dat had Niels dus kunnen lezen. Tenminste, Niels, kunnen mannen van 23 jaar al lezen? Ja. Ik denk het wel. Met hun gespierde lijf en hun leuke grapjes en hun frisse bek kunnen ze vast ook lezen. Ze kunnen vast nog veel meer, maar dus ook lezen. Dus Niels met je piemel, jij had kunnen lezen dat Maureen getrouwd is. Met mij. Iemand van haar eigen leeftijd. Iemand die niet half zo oud is als zij zelf is. Want dat is ze Niels-de-lieve-woordjes-klootzak. Ze is twee keer zou oud als jij. Twee keer. Jij kan qua leeftijd twee keer in haar. Waarschijnlijk wil je ook graag in haar en wel meer dan twee keer. Meneertje met zijn jonge piemel die het wel drie keer achter elkaar kan. Maar qua leeftijd kan jij er twee keer in, zonder hem eruit te halen.

En wat denk je nou Niels? Dat ze mij gaat verlaten? Omdat wij al zo lang niet meer met elkaar naar bed zijn geweest? Denk je dat? En toen je donderdag weer de huisvriend uit liep te hangen, wat moet ik daar dan mee? Dat je me helpt in de tuin en dan met mijn vrouw even wat gaat eten in de stad. Terwijl ik nog even wat werk omdat ik nog even wat geld verdien. Voor ons huis en onze auto en onze vakantie in ons vakantiehuisje. En dat Maureen dan een hele leuke avond heeft gehad totdat ze in bed kruipt terwijl ik me van me af draai. Ik draai me al bijna twintig jaar van haar af als zij het bed in kruipt. Maar dat is niet omdat ik niets meer voor haar voel hoor Niels die het allemaal weet. Ik hou van haar. Ik kan het alleen niet zo goed tonen. Niet zo goed als jij! Maar ik heb echt wel gevoel in mijn donder hoor! Ik zit op mijn werk op het toetsenbord te rammen alsof het een oude typmachine is.

Jullie gingen dit weekend naar het vogelaarweekend. Lekker met zijn allen de natuur in en dan ’s avonds in een hotel overnachten. Zijn jullie naar elkaars kamer geslopen? Of hoefde dat niet? Weet iedereen daar dat Ruud een sukkel is? Hebben jullie het daar met elkaar gedaan? Terwijl ik alleen thuis was? En was het lekker? En hebben jullie nog even gelachen om Ruud? He? Die arme Ruud die niet eens door heeft wat er aan de hand is? Omdat ik niets gezegd heb? En heeft Maureen nog tegen je gezegd dat het zo lekker was? Dat het bij Ruud nog nooit zo gevoeld heeft? En was het daarna raar om hier zondagavond te eten? Het eten dat ik klaargemaakt had, alsof er niets aan de hand was? Het eten wat ik betaald had? Waar blijkbaar niemand raar van opkijkt. Omdat niemand weet dat ik weet wat jullie denken dat ik niet weet.

En nu lig ik hier in bed. En het is weer bijna woensdag. En ik heb nog niets tegen jullie gezegd. Maar ik voel een kachel van haat in mij. En ik gooi er iedere dag een extra blok hout in. Ik heb nog nooit zo verlammend veel haat gevoeld. Mijn God. Wat haat ik mij.

Door: Pieter Jouke
Komiek, copywriter, schrijver



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard