Euforie

Hoogslaper

Er was eens een meisje dat Euforie heette. Iedere avond beklom haar moeder de ladder van haar hoogslaper. Ze ging op de bovenste trede zitten en vertelde haar waarom ze Euforie heette.

We wilden dat je gelukkig wordt. Heel gelukkig. En bovendien klinkt Euforie als een Griekse godin.’Waar andere kinderen in slaap vielen met ‘en ze leefden nog lang en gelukkig,’ sliep Euforie in met de gedachte dat zij niet hoefde te wachten tot een huwelijk met een sprookjesprins. Zij was nu al zo gelukkig als een Griekse godin.

Ze deed haar best. Op de kleuterschool zei ze iedere avond voor het slapengaan dat ze nog nooit zo’n leuke dag had gehad en als ze niet werd uitgenodigd voor een feestje, dacht ze: gelukkig, dan kan ik die middag lekker knutselen. Toen ze op de middelbare school werd overspoeld door onvoldoendes vond ze dat een nieuwe uitdaging en ze was dolgelukkig toen ze werd uitgeloot voor haar studie. ‘Nu kan ik eindelijk ervaren wat echte vrijheid is,’jubelde ze.

‘We hadden echt geen betere naam voor je kunnen verzinnen,’ zei haar moeder en Euforie knikte, waarna ze ‘s avonds het hoofdkussen in haar hoogslaper vol huilde. Ze hadden wel een betere naam voor haar kunnen verzinnen. Kris of Claire of desnoods Destiny, alles was beter geweest dan een naam die je ertoe veroordeelde een altijd gelukkige Griekse godin te zijn.

De volgende ochtend nam ze een besluit: ze zou zich niet langer aanpassen aan haar naam. Ze belde een vriendin uit bed, om haar te vertellen dat ze zich ellendig voelde. Na een slaperig: ‘dat kan niet, jij bent Euforie,’ werd er opgehangen. Euforie besloot het drastischer aan te pakken.

Een uur lang verzamelde ze moed, haar benen bungelend over de zijkant van haar hoogslaper. Door de zenuwen moest ze vijf keer naar de wc. Iedere keer wanneer ze het trapje van haar bed afdaalde, probeerde ze niet naar de bovenste trede te kijken. Na de laatste keer liep ze naar beneden, waar haar ouders zaten te ontbijten. ‘Ik heet geen Euforie meer,’ zei ze. ‘Ik heet Sanne vanaf nu.’ Haar vader keek op van zijn krant, haar moeder stopte met kauwen op haar boterham. ‘Waarom?’ zei ze. ‘Jij bent toch Euforie?’
‘Nu niet meer.’
‘Oh’
‘Voor mij blijf je Euforie, hoor,’ zei haar vader, terwijl hij over de rand van zijn krant keek.
‘Voor mij ook,’ zei haar moeder. Ze hapte in haar boterham.
‘Dat zou wat zijn, zeg,’ zei haar vader. ‘Doen wij negen maanden ons best om een naam te verzinnen die perfect past –en hij past perfect, vind je niet, Annette?’
Eufories moeder vond dat Euforie perfect bij Euforie paste.
‘Die dus perfect past en dan verzint zij ineens dat ze Sanne wil heten. Sanne nota bene. Nee, daar gaan we niet aan beginnen.’

En zo bleef Euforie Euforie. Ze leefde nog lang en leek gelukkig.

Door: Myrthe Timmers

Standaard
Euforie

Een grote uitdrukking

Een extreem gevoel van vreugde. Hij kende de betekenis van het woord euforie en de laatste tijd bleef het daar bij.

Natuurlijk, er waren best momenten geweest dat hij uit elkaar leek te knappen van geluk, maar die waren op een hand te tellen.
Zaterdag 21 juli 2013 was de grootste vinger aan die hand.
Hij had haar ’s ochtends van het station gehaald. 9 uur, de stad was grotendeels nog in handen van ongeduldige toeristen.
Haar zomerjurkje was rood, de lach op haar gezicht groot.
Samen begonnen ze te lopen en te praten.
‘Ik ga je niet vertellen waar we heen gaan,’ zei hij.
‘Ik houd niet van verrassingen,’ antwoordde zij.
In het park lagen ze naast elkaar in het gras, te staren naar de strakblauwe lucht. Hij deed zijn ogen dicht en hoorde haar zachtjes ademen. Op de tast pakte hij haar hand.
‘Wist je dat de uitdrukking ‘te vondel leggen’ is ontstaan doordat in de 17e eeuw moeders die niet voor hun kinderen konden of wilden zorgen, ze achterlieten in het Vondelpark?’ vroeg hij.
Ze lachte.
‘Echt waar,’ zei hij. ‘Net zoals de uitdrukking ‘het loopt de spuigaten uit’ te maken had met de slechte staat van het wegdek rondom het Spui. En moet ik nog uitleggen waarom je wallen onder je ogen hebt na een nacht met weinig slaap? Ik zeg het je: Amsterdam is één grote uitdrukking.’
‘Laten we gewoon even stil zijn, grote fantast van me,’ antwoordde ze.
Die middag aten ze een broodje aan een van de grachten. De zon deed inmiddels ook actief mee aan deze zomerdag.
‘Zou jij kunnen leven op een boot?’ vroeg ze.
‘Op een woonboot of ook echt varen?’
‘Echt varen, waar je maar heen wilt,” antwoordde ze.
Hij dacht even na. Nam een hap van zijn broodje gezond en keek naar een voorbij tuffend motorbootje. Studenten, een kratje bier naast het roer.
‘Dat hangt er van af,’ zei hij toen.
‘Waarvan?’
‘Of jij er dan ook bij bent.’
‘Vind je dat belangrijk?’
‘Ja natuurlijk,’ antwoordde hij stellig. ‘Dat en een goede internetverbinding.’
’s Avonds bracht hij haar weer terug naar het station. De stad was inmiddels grotendeels in handen van dronken toeristen en proactieve taxichauffeurs.
Voor haar wachtende trein stelde hij de laatste vraag.
‘En, vond je het vandaag leuk met me?’

Op datzelfde station keek hij nu naar zijn handen. De snel naderende winter had ze met haar koude grip jaren ouder gemaakt, maar gelukkig waren er nog genoeg vingers over.

Standaard
Euforie

Iedereen Wint

“Je kijkt weer naar Iedereen Wint en ik ben vandaag in de garage van Pier Verbonken, die straks de finale speelt. Pier is, zoals hij voor de onderbreking al zei, happy single en woont samen met zijn cavia. Ja, hoe heet je cavia eigenlijk, Pier?”

Oerngt.”
“Oerngt?”
“Ja.”
“Wat ga je vandaag doen in deze garage, Pier?”
“Winnen!”
“Hahaha, dat zullen we aan het eind van de uitzending wel zien, Pier. Maar hoe denk jij vandaag te gaan winnen?”
“Zelfrespect en de reis, natuurlijk.”
“Ja, Pier. Dat is inderdaad wát je kan winnen. Maar waarméé ga je dat precies doen?”
“Met het verbloemen van alles wat ik ben en misschien een gedicht van Slauerhoff.”
“Perfect. We schakelen even naar Eva, die ook ergens in een garage ter plaatse is. Eva, kom er maar in.”

“Ja Ruurd, ik ben er. Hoor je mij? Ik sta hier even in de keuken van…”
“Wim.”
“… van Wim, want hij wist niet zeker of hij een garage had. Bovendien gaat hij hier, op het aanrecht, de strijd aan met jouw finalekandidaat. Vertel eens, Wim, wat ga je doen?”
“Winnen!”
“Dat is de juiste instelling. Ik zie dat je hier een draaiorgel hebt staan, Wim. Ga je daar iets mee doen?”
“Grrngh. Nee, ik ga dansen op De Overtocht van Marsman.”
“Helemaal goed. We zijn heel benieuwd hoe dat eruit zal zien, vooral met die reuma waar u het net over had. We gaan nu over naar.. hè, wat zeg je? Gevallen? Oké, ja doe ik. Ik hoor net dat we toch niet overgaan naar Ruurd, maar we blijven even hier in de keuken van Wim. Wim, vertel. Wat ga jij vandaag doen?”
“Eerst dit, en dan straks boodschappen doen. Ik was van plan om rabarbersalade te maken. Misschien even naar Terschelling op en neer. Het kan, het kan.”
“Maar je wil dus winnen?”
“Ja, hoor.”
“Met de hoofdprijs ga je wel iets verder dan Terschelling! Ik hoor nu dat we toch gaan schakelen naar Ruurd in Bennebroek. Ruurd, aan jou het woord.”

“Eva, kijkers thuis: niet schrikken, maar het is een gekke situatie hier. Pier is dood. Tijdens zijn afsprong kwam hij verkeerd terecht. Vreselijk, vreselijk. Een afschuwelijk moment, een dieptepunt in de geschiedenis van Iedereen Wint. Oerngt zit er hier ook verslagen bij. Wat er met hem gaat gebeuren weet ook ik even niet. Maar de show must go on, begrijp ik in mijn oortje, dus dat doen we maar. Ik zal afronden. Zoals de titel al zegt: Iedereen Wint in Iedereen Wint. Bij dezen geef ik de prijs aan Oerngt. Een reis voor twee personen naar Relax Hotel Euforia in Nová Lesná, Slowakije. Gefeliciteerd. Eva, terug naar jou. Ik kan niet meer.”

“Een tragisch voorval in Bennebroek, maar goed dat je doorging, Ruurd. Sterkte daar.
Maar, er is altijd nog de orde van de dag. Wim, zoals je misschien al wel wist, wint iedereen in Iedereen Wint. Ook jij krijgt een reis naar Relax Hotel Euforia in Nová Lesná, Slowakije. Van harte gefeliciteerd!”
“Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!”
“Wie neem je mee, Wim?”
“Pier.”
“Dat kan niet, Wim.”
“Dan wil ik met Euf.”
“Welke Euf?”
“De broer van Jac.”
“Gaan we regelen. Bedankt voor het kijken en iedereen morgen gezond weer op. Dag!”

Standaard
Euforie

Persmomentje

“Dus, meneer Verbeets, u bent de allereerste persoon die ooit in één jaar de Nobelprijs voor de Vrede, een Oscar voor Beste Acteur, de Spinozaprijs en de NS Publieksprijs heeft gekregen. Wat gaat er door u heen?”

Ja, dit is toch best wel leuk ja. De eerste zegt u? Nou nou.”
“En in Indonesië is het referendum om Indonesië weer tot Nederlands Indië te hernoemen glansrijk door de Oranjegezinden gewonnen. Het argument dat Meneer Verbeets ook in Nederland woonde is bij de exit-polls keer na keer als doorslaggevende factor benoemd. Hoe reageert u daarop?”
“Uiteindelijk doe je dit toch voor Nederland. Dat je dan zelf genoemd wordt is leuk, maar daar gaat het niet om.”
“En wat vindt u van de berichten dat Geert Wilders een wetsvoorstel heeft ingediend om ‘november’ voortaan ‘verbeter’ te noemen?
“Leuk, maar grammaticaal natuurlijk geen goede keuze. Oktober, verbeter, december, dat klinkt dan net alsof oktober december moet helpen. Terwijl we allemaal weten dat dat eigenlijk andersom is.”
“Heeft u het gevoel dat u het afgelopen jaar veranderd bent?”
“Nee hoor, ik eet nog gewoon spruitjes op woensdag en ook ik heb een hekel aan files.”
“Is de roem u niet naar het hoofd gestegen?”
“Och, met roem kan je geen boterham smeren.”
“Daar denken ze bij de NASA toch anders over. Vanochtend werd bekend dat ze daar een methode hebben gevonden om de snelheid van het licht te bereiken. Dankzij de stof ‘Verbeets-Fame-Octane’, of VFO, is tijdreizen binnenkort misschien mogelijk. Dat moet u toch iets doen.”
“Poeh, nou, dat weet ik niet hoor. Volgens mij moet je niet te lang stilstaan bij het verleden en er zeker niet naar terugreizen. Maar goed, dat ben ik hoor, als jullie wat anders vinden dan mag dat natuurlijk. Ik ben ook gewoon maar een inwoner van Alphen aan de Rijn.”
“Ja, maar wel Burger van de Eeuwigheid. Vorige week kreeg u het plakkaat van Koning Willem-Alexander uitgereikt, met als bonus dat de Koning een week lang tot uw volledige beschikking staat. Heeft u daar al gebruik van gemaakt? Heeft u de afgelopen week iets met onze Walex gedaan?”
“We zijn gezellig samen een weekje wezen klussen in het nieuwe huis van m’n dochter en haar vriend. Voor een Koning is die knul verrekte handig met riolering, dat kan ik je wel vertellen. Dat sixpackje Hertog Jan had-ie wel verdiend.”
“Over Hertog Jan gesproken, de brouwerij heeft aangekondigd een directe bierpijpleiding naar uw huis aan te leggen. U zult wel blij zijn?”
“Mwah, allemaal wel mooi hoor, maar ik drink eigenlijk alleen op vrijdagmiddag een biertje. En om daar nou een hele pijpleiding voor aan te leggen…”
“Ten slotte, uit verschillende bronnen hebben wij begrepen dat u gisteren uw avondcursus Breien voor de Familie met een voldoende heef-“
“-Ja tof hè! Ben er zo blij mee! Het was ongelooflijk hard werken, maar het is me gelukt. Had ik niet kunnen doen zonder mijn vrouw, Baukje. Dank je schat. Ik hou van je!”

Standaard