Verhaal #189 • Afgesproken thema: Euforie

Hoogslaper

Er was eens een meisje dat Euforie heette. Iedere avond beklom haar moeder de ladder van haar hoogslaper. Ze ging op de bovenste trede zitten en vertelde haar waarom ze Euforie heette.

We wilden dat je gelukkig wordt. Heel gelukkig. En bovendien klinkt Euforie als een Griekse godin.’Waar andere kinderen in slaap vielen met ‘en ze leefden nog lang en gelukkig,’ sliep Euforie in met de gedachte dat zij niet hoefde te wachten tot een huwelijk met een sprookjesprins. Zij was nu al zo gelukkig als een Griekse godin.

Ze deed haar best. Op de kleuterschool zei ze iedere avond voor het slapengaan dat ze nog nooit zo’n leuke dag had gehad en als ze niet werd uitgenodigd voor een feestje, dacht ze: gelukkig, dan kan ik die middag lekker knutselen. Toen ze op de middelbare school werd overspoeld door onvoldoendes vond ze dat een nieuwe uitdaging en ze was dolgelukkig toen ze werd uitgeloot voor haar studie. ‘Nu kan ik eindelijk ervaren wat echte vrijheid is,’jubelde ze.

‘We hadden echt geen betere naam voor je kunnen verzinnen,’ zei haar moeder en Euforie knikte, waarna ze ‘s avonds het hoofdkussen in haar hoogslaper vol huilde. Ze hadden wel een betere naam voor haar kunnen verzinnen. Kris of Claire of desnoods Destiny, alles was beter geweest dan een naam die je ertoe veroordeelde een altijd gelukkige Griekse godin te zijn.

De volgende ochtend nam ze een besluit: ze zou zich niet langer aanpassen aan haar naam. Ze belde een vriendin uit bed, om haar te vertellen dat ze zich ellendig voelde. Na een slaperig: ‘dat kan niet, jij bent Euforie,’ werd er opgehangen. Euforie besloot het drastischer aan te pakken.

Een uur lang verzamelde ze moed, haar benen bungelend over de zijkant van haar hoogslaper. Door de zenuwen moest ze vijf keer naar de wc. Iedere keer wanneer ze het trapje van haar bed afdaalde, probeerde ze niet naar de bovenste trede te kijken. Na de laatste keer liep ze naar beneden, waar haar ouders zaten te ontbijten. ‘Ik heet geen Euforie meer,’ zei ze. ‘Ik heet Sanne vanaf nu.’ Haar vader keek op van zijn krant, haar moeder stopte met kauwen op haar boterham. ‘Waarom?’ zei ze. ‘Jij bent toch Euforie?’
‘Nu niet meer.’
‘Oh’
‘Voor mij blijf je Euforie, hoor,’ zei haar vader, terwijl hij over de rand van zijn krant keek.
‘Voor mij ook,’ zei haar moeder. Ze hapte in haar boterham.
‘Dat zou wat zijn, zeg,’ zei haar vader. ‘Doen wij negen maanden ons best om een naam te verzinnen die perfect past –en hij past perfect, vind je niet, Annette?’
Eufories moeder vond dat Euforie perfect bij Euforie paste.
‘Die dus perfect past en dan verzint zij ineens dat ze Sanne wil heten. Sanne nota bene. Nee, daar gaan we niet aan beginnen.’

En zo bleef Euforie Euforie. Ze leefde nog lang en leek gelukkig.

Door: Myrthe Timmers



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard