Verhaal #177 • Afgesproken thema: Kapper

Zand

Hij kan niet languit op een handdoek liggen. Eerst moet hij op verkenning gaan, wennen aan deze hitte, de beste plekjes in de buurt ontdekken. De zon staat hoog, maakt de schaduw schaars. Het strandzand is gloeiend heet, brandt aan zijn blote voetzolen. Michiel wandelt met snelle passen, op zoek naar een plekje in de schaduw waar hij zijn sandalen weer aan kan trekken.
Tientallen rieten strandstoelen staan mooi gerangschikt in rijen. De parasols willekeurig, toch systematisch verspreid. Op een van de lege strandstoelen gaat hij zitten. Vrijwel meteen cirkelt er een Spanjaard met een buidelzakje rond. Hij wil acht euro.
Michiel heeft zichzelf voorgenomen niet stil te staan bij wat de dingen hier kosten. Zolang hij zich goed voelt, is geld niet van tel.
Hij staat op, gaat even verderop in het natte zand zitten om zijn sandalen aan te trekken, naast een vrouwtje dat op haar rug ligt te lezen. Ze houdt het boek tegen de zon in, de schaduw valt net op haar gezicht. Haar borsten hangen aan weerskanten van haar lichaam, werpen twee schaduwen op de handdoek, net groot genoeg om aan de ene kant haar telefoon en aan de andere kant een blikje cola koel te houden.
Michiel woelt met zijn handen in de bodem tot er zich een plasje water vormt. Vandaag zal hij zichzelf onder handen nemen, zijn haren laten knippen. Op sommige delen van zijn hoofd zijn ze brozer geworden, de dikke haarbos waar hij zo vaak complimenten over kreeg, trekt zich langzaam terug, zijn leger laat hem in de steek.
Traag wandelt hij naar de dijk, naar de straat waarvan hij zich kan herinneren dat er een kapsalon zit. Na een honderdtal meter kijkt hij om, naar de vrouw van daarnet. Ze is rechtgestaan om haar handdoek te verplaatsen, op de vlucht voor het water dat langzaam oprukt. Haar borsten zwiepen heen en weer. Twee ajuinen in een sok, met dat speeltje kon Michiel de hond urenlang afleiden.

Hij kan kiezen tussen een tot kapsalon omgebouwde woonkamer die blijkbaar ook dienstdoet als wassalon en juwelenwinkel, of een donkere, kleine zaak waarvan de gevel bespoten is met graffiti en waar een bureaustoel als kappersstoel dient.
Het kappersmeisje heeft blauwgekleurde haren en stretchers in haar oren. De buiging waarmee ze Michiels koffie neerzet op het bijzettafeltje naast de bureaustoel ontbloot de piercing in haar onderrug, een ijzeren staaf met aan weerszijden ijzeren bollen, tien centimeter boven het staartbeen.
Michiel kijkt in de spiegel door de gaten in haar oorlellen heen naar de reflectie van zijn eigen achterhoofd, in de tegenovergestelde spiegel. Er is een oneindige rij ruggen te zien, de breedte tussen zijn schouders krimpt in elke reflectie tot hij in de verte een streepje wordt, te klein en te saai om licht te reflecteren, niet meer van de dunne zwarte kammetjes en haarspelden te onderscheiden. Michiel had gedacht dat bredere ruggen er langer over doen om te verdwijnen, maar de smalle rug van de kapster vervaagt gelijktijdig met de zijne.
Het getatoeëerde meisje wuift met haar handen door de pluk die op zijn voorhoofd achterbleef, schudt de haren op alsof het om een kopkussen gaat dat in de slaap werd platgedrukt en door het schudden weer eindeloos veel kanten blijkt te hebben, terwijl er bij Michiel maar twee mogelijkheden resten. Van nature uit valt het haar naar links, maar hij kan het ook naar rechts kammen, zo lijkt het of hij meer haar heeft.
De kapster rolt haar mouwen op. Michiel weet niet hoe hij haar duidelijk moet maken wat voor kapsel hij voor ogen heeft. Tijdens het wachten liet hij ezelsoortjes achter in een tijdschrift. Hij toont haar de prent van de donkere man in het witte ondergoed, met zwarte bakkenbaardjes en getrimd borsthaar.
De vrouw werpt een blik op de foto en rolt Michiel zijn stoel zonder iets te zeggen naar de wasbekkens.

Door: Lize Spit



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard