Verhaal #169 • Afgesproken thema: Bier

Schakel

De smaak van bier.
Hij probeerde het terug te halen, de beleving van die eerste slokjes.

Hij moest terug, relatief ver, naar een vroege jeugd die onbekommerd leek, naar een tijd dat bier nog een bittere smaak had. In gedachten zat hij weer op de achterbank, in een auto die de grindweg afdaalde naar de boerderij van zijn oma. De geur van Fresh Up op fris geschoren wangen beloofde twee ferme handen aan het stuur dat nog niet door bekrachtiging ondersteund werd.
Hij dacht dat als het goed is, iedere vroege jeugd onbekommerd is en liefdevol en warm. Dat je daar later pas vraagtekens bij gaat plaatsen. Maar misschien vergiste hij zich, had hij gewoon geluk gehad, of misschien plaatsten anderen nooit vraagtekens. Dat kon ook.
Als de auto eenmaal snerpend tot stilstand was gekomen, de handrem aangetrokken, de stoel naar voor geklapt, lonkte het feest. Feesten, dat konden ze op oma’s boerderij. In zijn herinnering was er een aaneengeregen slinger van feesten met een vast patroon.
Eerst met oma, de acht ooms, acht tantes, neven en nichten aan tafel; kalfsvlees, aardappels en groenten. Biologisch was nog geen begrip, maar een vanzelfsprekendheid.
Daarna het uitbuiken. De eerste sigaren en sigaretten die werden opgestoken, de vrouwen die op de bank en in de fauteuils in de voorkamer plaatsnamen voor het bespreken van vrouwenzaken. De mannen die zich in de woonkeuken herschikten aan de tafel, die nu bevrijd was van zijn kleed. Terwijl de kaartrondes elkaar opvolgden werd de rook alsmaar dikker, duurde het nakaarten alsmaar langer. Witte overhemden met opgerolde mouwen, losse stropdassen, colberts over de stoel, de winnende handen die steeds harder op de tafel klapten.
En voor een tienjarige zoals hij, werd af en toe een glas omlaag gereikt, als in een stil verbond, voor één klein slokje van het leven dat wachtte. Hij herinnerde zich dat zijn vader nooit keek, net dan niet, niet kijken wilde. Geen goedkeuring, geen afkeuring, maar stille traditie, zekerheid. Dat was het leven; een slinger van feesten met een zoete smaak.
‘Schakel’, zo heette het, dat kon hij zich nog herinneren. Op de kroonkurk stonden drie in elkaar grijpende schakels van een ketting. Hij had het laatst proberen te vinden op Google, tevergeefs.

Nu werd de boerderij omsingeld door een woonwijk, met een Vinex signatuur. Het was enkel nog een gebouw, zonder feesten, waar ’s avonds een flatscreen de kamer verlichtte. Vanuit de snackbar zag hij de kille flitsen. Hij nam een laatste slok uit een blik waarvan het opschrift beloofde dat de inhoud ambachtelijk gebrouwen was.
Het smaakte zoet, maar de bittere smaak van weemoed bleef.

Door: Han Knols



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard