Verhaal #165 • Afgesproken thema: Wraak

Suddervlees

“Before you embark on a journey of revenge, dig two graves.” – Confucius.

Het is zondag en dan maakt hij altijd suddervlees. Zij zit in haar onderbroek op de overdekte veranda.

Louis komt aan met een muis in zijn bek en legt die voor haar neer. Het regent, wat hier zeldzaam is voor deze tijd van het jaar. Al vroeg in de ochtend begint hij met de voorbereidingen. Meestal gaat zij dan even de zee in, of maakt ze een wandeling langs het slingerende weggetje, totdat ze bij de moestuin komt. Het is altijd vlees van de slager, het moet natuurlijk wel perfect. Eerst smeert hij de sukadelappen in met zout, peper en mosterd. Vervolgens braadt hij het vlees aan beide zijden bruin.

Ze kijkt even over haar schouder, naar hem. En dan weer vooruit. Ze weet allang waarom het altijd zo lang duurt als hij naar de slager gaat. Vroeger heeft ze nog weleens geopperd om mee te gaan, maar het hoefde nooit. ‘Maar ik vraag ook niet om het vlees te helpen tillen,’ zei ze dan vergeefs. Dat stadium zijn ze voorbij. Hij haalt het aangebraden vlees uit de pan en schenkt een half flesje oud bruin erin. Alsof er niks is gebeurd.

Ze denkt aan toen Sem er nog was. Ze kijkt om en ziet hoe haar man drie laurierblaadjes, gesnipperde ui en wat kruidnagel in de pan gooit. Niks duidt er hier op dat ze een gezin hebben gehad. Ze schenkt zichzelf een glas in. Hij kan haar zien, maar kijkt er niet van op. Ze wrijft met twee handen een aantal maal hard langs haar wangen. Het is fijn om veel te zijn wat hij niet is, denkt ze.

Hij stapt met één grote pas achteruit van het fornuis vandaan. Dan draait hij zich om, doet het schort af en loopt naar de voordeur. Hij duwt de hordeur open, legt een hand op haar schouder. ‘Je bent de ontbijtkoek vergeten,’ zegt ze, terwijl ze opstaat om naar binnen te gaan. Normaal gebruikt hij een paar plakken verkruimelde ontbijtkoek als bindmiddel in de jus en om die van extra smaak te voorzien.
‘Die is op. Mijn moeder is vergeten een nieuw pak mee te sturen.’

Ze schenkt een nieuw glas in, loopt naar de bank en wikkelt zich in een deken. Ze moet niks zeggen, dat weet ze. Niet totdat hij zelf iets zegt. Ze overziet haar opties, terwijl haar gedachten naar gistermiddag afdwalen.

In een opwelling was ze naar het dorp gereden. Over het slingerweggetje, voorbij de moestuin. Hoewel ze wist dat wat ze ging doen buiten alle proporties was, was er maar één manier om erachter te komen dat hij niet bij de slager was. Echt genoten had ze niet; aantrekkelijk was Alain Bernard allerminst. Toch had in lange tijd niets zo goed gevoeld.
Het stoofpotje moet ongeveer twee uur sudderen. Maar hoe langer het op een zacht vuurtje staat, des te malser het vlees.



Wie is Matthijs van Asselt?

Matthijs van Asselt is komiek, held en neus van beroep. Als hij zich niet afvraagt hoeveel vorken er in de wereld zijn, dan berijdt hij wel een groene tractor of geeft hij zomaar grasmaaiers weg via Facebook. Dat absurdisme typeert de schrijver Matthijs van Asselt waarbij niet alles lijkt zoals het is en zeker niet alles is zoals het lijkt en als het wel lijkt zoals het is, dan moet je er vooral niks anders achter zoeken, want het kan niet altijd raak zijn. Desondanks is Matthijs de absolute publiekslieveling van Het Schrijversgenootschap zoals Dirk Kuyt dat ooit bij Liverpool was. (JE / HdK) Volg Matthijs op Twitter →
Standard