Verhaal #163 • Afgesproken thema: Gulzigheid

Geen Verhaal

Berend zat in de tent die hij ooit met volle trots zijn stamkroeg noemde. Op Berend na was het helemaal uitgestorven.

Hij slofte met zijn kalfsleren instappers richting barkruk en plofte neer. Hij bestelde een biertje, bedankt de bardame, klikte zijn zwarte vlinderdasje los, propte het in zijn borstzak, nam een slok en zuchtte.
“Lange dag?” vroeg de bardame.
“Lang verhaal.”
“Begin maar bij dat pinguïnpakje dat je aan hebt.”
“Een formaliteit van een poppenkast. Maar wil het er niet over hebben.”
“Hoeft niet,” en ze verving het biertje dat Berend in recordtempo had leeggelobberd.
“Wat ben je daar eigenlijk aan het doen?” vroeg Berend toen hij over de bar leunde.
“Notities maken. Ik wil een verhaal schrijven.”
Berend begon, bij wijze van inspiratie, over een groene broek die hij op een blauwe maandag had gekocht toen hij-
Berends mobiel ging af.
Hij keek op het scherm en stopte het terug in zijn binnenzak.
Na het zesde biertje bestelde Berend een whisky waarvan ik de naam vergeten ben.
De bardame deed de voordeur op slot, deed een greep in de koelkast en ging naast hem zitten.
Berend grapte iets over de crisis in de horeca. De bardame glimlachte.

Ja, ze was absoluut bloedmooi. Toen ze lachte kreeg ze van die kuiltjes in haar wangen en kneep ze een beetje haar gigantische blauwe ogen dicht.
“Ik doe dit werk niet voor de lol,” zei ze toen Berend naar haar leven vroeg. “Ik wilde altijd al schrijven, maar dat brengt geen brood op de plank. Dus plamuur ik mijn leven vol met bijbaantjes.”
Ik ben vergeten hoe oud ze was, maar het moest twee- of drieëntwintig zijn, sowieso te jong voor de bezette Berend.
“Ik heb gewoon niets meegemaakt, niets te vertellen.”
Inmiddels zaten de twee al een uur of anderhalf in een dichte kroeg.
“Ik vind je heel interessant,” loog Berend.
Weer die mobiel.
“Moet je niet opnemen?”
Berend schudde zijn hoofd.
Er kwamen nog twee biertjes op tafel.
“Ik wil jouw verhaal wel horen,” zei de bardame.
Voor Berend ‘zijn verhaal’ ging bestempelen als kleurloos wierp de bardame een pietepeuterige doggybag op tafel.
“Of we maken ons eigen verhaal.”
Met ogen zo groot als die van de bardame keek Berend naar het spul. Hij grapte iets clichés, dat hij haar daar helemaal niet voor aanzag ofzoiets, maar zei bloedserieus dat hij die bende een eeuwigheid niet meer had genomen en dat hij de vorige keer bijna in het ziekenhuis belandde. Iets met zijn hart, dacht ik.
De bardame zoende Berend. Zoals alleen dronken mensen dat kunnen, meteen op de mond en alsof hun leven er vanaf hangen. Het moet fantastisch zijn geweest.
Weer ging Berends mobiel af. De bardame knikte naar zijn binnenzak, daarna weer naar het spul.
Wat er daarna gebeurd is vrij onduidelijk. De emotie en sensatie gingen door de hoofden als hun kleren door de bar.
De stamtafel kreeg een dubbele betekenis, ze hadden seks en het was over.
Berend schoot in een helder moment de wc in. “Eén momentje!” had hij nog geroepen.
De bardame kon er om giechelen, met twee perfecte kuiltjes in haar wangen.
Tussen de kotsbeurten door vroeg Berend nog, “hoe heet je eigenlijk?”
Ik weet niet wat het antwoord was.
De bardame had geduldig op de brakke Berend gewacht. Na ruim een uur trapte ze de wc-deur in.
Ik denk niet dat ze die avond thuis heeft geslapen, maar ik heb gehoord dat ze een fantastisch verhaal heeft geschreven.

Door: Joris Krouwels



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard