Verhaal #8 • Afgesproken thema: In therapie

Herinneringen

‘Maar dan moet je niet zeggen dat ik gek ben.’
Wildschut , zoals ik hem noem –ik durf zijn voornaam niet te gebruiken en ‘meneer’ klinkt zo raar- kijkt me aan met die blik van hem. Kin een beetje naar zijn borst, wenkbrauwen omhoog.

‘Ben je daar bang voor?’
Ik haal mijn schouders op. ‘Het is gewoon raar.’
‘Misschien moet je het eerst vertellen, dan kijken we daarna of ik het raar vind.’
Alles in deze kamer is altijd hetzelfde. Het halfopen raam, de agenda die klaarligt om de volgende afspraak te plannen, het kussen op de bank tegen de verwarming met de vage afdruk van een hoofd erin. Ik heb de stoel waar ik, op gepaste afstand van de zijne, altijd moet gaan zitten eens stiekem verschoven. Er zaten diepe afdrukken van de poten in het tapijt.
‘Ik heb een lijstje met herinneringen, waar ik aan denk als het…’ Er zit een haakje aan mijn nagel. Ik pulk eraan en er scheurt een stuk af. ‘Als het té goed gaat. Als ik het gevoel heb dat er niks meer mis kan gaan. Want dat is nooit zo. Ik moet op mijn hoede blijven.’
‘Wat voor herinneringen dan?’
Door het scheuren is mijn nagel te kort geworden. Lelijk.
‘Ik zag een keer een duif op straat zitten. Ik dacht dat hij op een gegeven moment wel weg zou vliegen, maar hij bleef maar zitten. Toen ik erlangs fietste zag ik dat zijn achterkant eruit was. De ingewanden lagen een stukje verderop op de stenen.’
Wildschut knikt.
‘En ik liep een keer over het Victorieplein naar de tram. ’s Ochtends. Hurkt er opeens een vrouw, op hakken en met een trenchcoat aan, heel chique, bij een boom om te kotsen. Gele kots had ze.’
‘Akelig.’
‘En de geur van rauw gehakt dat dagen in de hitte heeft gelegen. Ik kwam thuis van vakantie, mijn vader was er nog niet. Hij was het vergeten en ik moest het opruimen. Heb je wel eens rottend vlees geroken?’
‘Ik geloof het niet.’
Ik probeer de schade aan mijn nagel te beperken door meer gepulk, maar het wordt alleen maar erger.
‘En wat nog meer?’
‘Gewoon, dat soort dingen.’
Wildschut schraapt zijn keel. Aan de muur boven zijn stoel hangt een grote klok, ik denk om de mensen die hier komen eraan te herinneren dat ze niet eeuwig de tijd hebben. Dat er straks weer een volgende komt.
‘Is er nog een specifieke herinnering waar je iets over wilt vertellen?’
Ik zit hier voor mezelf, niet voor hem. Dat vergeet ik soms.
‘Er is nog een geur.’
‘Vertel maar.’
Mijn nagel doet pijn en druk hem samen tussen mijn duim en wijsvinger om het gevoel te laten stoppen. Als ik loslaat zit er bloed op mijn hand.
‘Toen mijn moeder opgebaard lag, kwam er wit slijm op haar lippen. Het liep ook uit haar neusgaten. Kwam door de medicijnen, zeiden ze. Ze was vanbinnen een zak bedorven chemicaliën, en die kwamen er nu uit. Ze zeiden dat ze te snel ontbond.’
Ik ga verzitten, Wildschut een moment later ook. Ik vraag me altijd af of hij bewust mijn lichaamstaal spiegelt.
‘Er kwam een man met een soort stofzuiger en het klonk ook gewoon alsof ze aan het stofzuigen waren. Maar de geur… Iedereen rook het. Ik en mijn tante hadden broodjes gesmeerd, maar niemand heeft meer gegeten.’
‘En daar denk je aan als je vindt dat het te goed gaat?’
Ik haal mijn schouders op. Op de grote klok is het bijna kwart over vier.
‘Het is tijd, geloof ik.’
Wildschut knikt en pakt zijn agenda.
‘Goed. Dan gaan we volgende keer verder.’



Wie is Emma Verkuijl?

Emma is een echte Amsterdamse, de enige van Het Schrijversgenootschap. Emma won in 2012 Write Now Amsterdam, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma weet altijd iedereen te verblijden met nutteloze feitjes, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma is na anderhalf jaar afwezigheid weer helemaal terug bij ons als vaste schrijver en daar is heel Het Schrijversgenootschap blij mee.
Standard