Verhaal #155 • Afgesproken thema: Jaloezie

Jealozius

‘Ga maar liggen schatje,’ zegt hij liefkozend, terwijl hij het meisje naar het bed dirigeert. Plomp valt ze achterover op het tweepersoons. Haar kleren en schoenen nog aan.

Steven kijkt bedenkelijk naar hoe ze daar ligt, met gesloten ogen en haar tong net iets te ver uit haar mond om nog aantrekkelijk te zijn.
‘Mijn verovering,’ denkt Steven, terwijl hij zijn schoenen uittrekt. ‘Goeie zet, gast.’
Met een klinkende ritsel maakt hij zijn broekriem los van zijn heupen.
‘Ik vond het echt, zó, gezellig vanavond,’ zegt het meisje, terwijl ze haar hoofd met een wankele draai van het bed oplicht.
‘Ja, ’t was een lekker feestje,’ antwoordt Steven met een scheve glimlach. ‘Wil je misschien een glaasje water?’ zegt hij met zoete stem.
Het meisje richt zich op en trekt Steven aan zijn shirt naar zich toe.
Steven stapt naar voren en laat zich door de lamme armen omhelzen. Dan buigt hij zijn hoofd naar beneden en wipt met een soepele beweging haar kin omhoog. Het meisje hoeft geen water, ze wil zoenen.
‘Wist je dat ik verliefd op je was toen je bij ons werkte?’ onderbreekt het meisje ineens.
‘Nee,’ liegt Steven verbaasd.
‘Wat een toeval dat we elkaar vanavond tegenkwamen hè?’ vervolgt het meisje.
‘Hm-hm,’ zegt Steven, terwijl hij haar nek kust.
Met ongerichte bewegingen friemelt hij haar bloesje open, terwijl hij haar lichaam langzaam terug op bed duwt.

Wanneer het meisje naakt en zachtjes snurkend tegen hem aan ligt, blijft Steven geruisloos met zijn gezicht naar het plafond in het zwart liggen staren. Zijn linkerarm, om de schouder van zijn oude collega, verhoedt dat hij het bed uit stapt. Met een zucht pakt hij zijn telefoon en drukt het beeldscherm aan. Het plotselinge felle licht dwingt zijn ogen tot spleetjes. Zijn duim speelt even met het touchscreen, en tikt dan het plaatje ‘galerij’ aan. Foto’s van een lachend blond meisje worden geprojecteerd op zijn netvlies. Het kleine figuurtje drinkt koffie, loopt op straat, probeert een rieten hoed aan op de markt…
Steven kauwt gepijnigd op zijn wang. Slechts een paar uur geleden liep Merla met diezelfde lach van het feestje weg. Haar arm speels om een harige hipster geslagen. Steven kreeg nog een knipoog.
Een glimlach en een knipoog, na twee jaar samen in een bed te hebben geslapen. ‘That can’t be right!’ grommen Steven’s gedachten in een povere Elvis Presley imitatie. Hij kijkt naar het meisje naast hem om zich ervan te verzekeren dat ze ligt te slapen.
Met algehele weerzin glijdt zijn duim naar een icoontje waaronder ‘opnamen’ staat. Dan vleit hij zijn lippen tegen de wang van het meisje aan en richt de telefoon omgekeerd naar zich toe. Na een heldere flits verschijnen de twee gezichten op het beeldscherm.
‘Ik vond het echt, zó, gezellig vanavond,’ typt hij in het berichtveld. ‘Ik hoop jij ook.’
En drukt verzend.

Door: Simone Peek



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard