Verhaal #145 • Afgesproken thema: Lust

Oude liefde roest niet

De inhoud van zijn brieven gaf haar nog steeds kippenvel. Op haar bloemenrok lag een stapel verkleurde enveloppen, bij elkaar gebonden met een lichtbruin touwtje.

Het pakketje rook naar tientallen verstreken jaren. Twee schoenendozen vol had ze ervan, ieder exemplaar geadresseerd aan mejuffrouw R. Janssen. Sommige brieven had ze zo vaak open- en weer dichtgedaan, dat het papier op de vouw begon te scheuren.

Vandaag koos ze een envelop die eruit zag als gerecycled toiletpapier. Van dat grijze. En net als iedere dag begon ze met het oplezen van de zinnen, ook al kende ze de volgorde van alle woorden uit haar hoofd.

“Als je eens wist hoe je me kwelt Riet. Hoe ik gek word van verlangen als ik aan je denk. Hoe ik iedere dag wenste dat ik bij je was, zodat je me opwindt met je zoete parfum,” las ze voor aan de kalende man in de zwarte fauteuil.

Met één oog keek hij haar aan, het andere was gericht op de televisie waar jonge mannen in strakke pakjes steeds hetzelfde rondje schaatste.

“Ben je nou weer bezig met die onzin. Zou je niet wat doen aan het eten? Het is al bijna vijf uur. Ik begin trek te krijgen,” onderbrak hij haar terwijl hij op de volumeknop drukte.

“…zodat je me in verrukking brengt, terwijl je achter je kaptafel zit en je rode, gekrulde haren borstelt alsof het je kostbaarste bezit is,” las ze stoïcijns verder.

“Rookworst met stamppot wortelen. Met dit takkeweer gaat er niets boven een flink bord warm eten,” zei hij iets harder, voordat zijn aandacht weer volledig bij de televisie was.

Ze liet wat lucht ontsnappen uit haar neus en stopte de brief terug. Haar gerimpelde handen trilde en het koste moeite om het stapeltje enveloppen weer bij elkaar te binden. Het pakketje borg ze op in de schoenendoos op tafel. Ze voelde het kraakbeen achter haar knieschijf bewegen, terwijl ze omhoog kwam uit haar stoel.

“We eten gebakken aardappels met snijbonen, een klontje boter en een gekookt ei. Zonder mayonaise. Je bent al dik genoeg, antwoordde ze.

“Hmm,” bromde hij, maar ging niet in discussie.

Voetje voor voetje bewoog ze zich naar de keuken. Hij bekeek haar heupen, die bij iedere stap heen en weer wiegde en volgde haar billen net zolang tot ze achter het muurtje verdween.

“Potverdorie, wat een lekker moppie,” mompelde hij terwijl hij het rode knopje van de afstandsbediening indrukte.

Hij verplaatste zijn gewicht naar voren en ging staan. Het duurde enkele seconden voordat hij zijn evenwicht vond, maar in een paar opmerkelijk kwieke passen stond hij bij haar.

“Ik heb het je al gezegd, we eten snijbonen. En nu weg. Ik duld geen pottenkijkers in m’n keuken”, snauwde ze hem toe.

Hij negeerde haar klaagzang en begroef zijn neus in haar zilvergrijze krullen. Hij werd nog steeds opgewonden van haar zoete parfum.

Door: Danja Raven



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard