Verhaal #136 • Afgesproken thema: Aardrijkskunde

Tomtoms, topografie en dunnerbroodjes

Ik weet niet hoe het met u zit, maar met mijn aardrijkskundige kennis was het vroeger droevig gesteld. Rijtjes stampen heeft nooit tot mijn favoriete bezigheden gehoord, en topografie was daarop geen uitzondering.

En, zoals mijn moeder toen in al haar wijsheid zei, als je de trein pakt kom je toch wel waar je wezen moet. En daar had -en heeft- ze steeds meer gelijk in. Topografie? Nergens voor nodig…

In de trein vertrouwen we op de machinist (en de vastliggende rails), in het vliegtuig is de piloot onze held en in de auto varen we blindelings op wat de tomtom ons voorkauwt. Een aankomst in Timboektoe in plaats van Zuid-Frankrijk zou sommigen waarschijnlijk alleen de verzuchting ontlokken dat de vlucht erg lang duurde, er toch wel wat veranderd is in de loop der jaren en dat de multiculti samenleving ook daar wortel heeft geschoten. Maar als de all-inclusive goed is, hé, wat maakt het dan uit?

Na een paar weken in den vreemde wordt de roodgeblaarde huid nog eens met after-sun ingesmeerd en worden de koffers gepakt. Huiswaarts! Al vliegend worden in een paar uur tijd honderden, zo niet duizenden kilometers terug overbrugd, alsof het gaat om een ritje van Groningen naar Maastricht.

En dan? Dan volgen de v-a-k-a-n-t-i-e-g-e-s-p-r-e-k-k-e-n…

“He, hoi, ja, we zijn weer thuis. Gisteravond, ja. Heerlijk. Lekker zonnetje. Wel warm, ja. Mij een beetje te… Bloedheet gewoon. Nee joh, je kon niks doen zonder dat het zweet in straaltjes van je af liep. Wat? Nou ja, gewoon, in de schaduw blijven. Weet je, je zal het niet geloven, maar ik heb daar gewoon verlangd naar een beetje regen. Ja, echt zo’n Hollandse regenbui. Ik was die zon echt zat op een gegeven moment, kan je het je voorstellen? Ha, ha, ja, ik heb wel m’n hele E-reader uitgelezen. Ja, inderdaad, normaal gesproken heb ik daar ook geen tijd voor. Waar? Nou, Turkije, had ik je dat niet verteld? Waar in Turkije? Uh, ja, goeie vraag. God, hoe heette het daar nu ook alweer? Nou, ik kan er even niet op komen. Lastig ook, die taal, he? Allemaal o’tjes, i’tjes en y’tjes naast elkaar, je zou er je tong over breken. Maar, wel een mooi hotel. En aardige mensen. Het eten? Ha, ha, ja ook aubergines, getver. Maar gelukkig ook dunnerbroodjes en Turkse pizza’s. Nee joh, gewoon dezelfde als die je hier bij Hasan kunt halen. Nee, Hasan, je weet wel, die van die snackbar hier in de buurt. Italia? Nee, joh, da’s Italiaans. Hasan heeft toch geen pizzeria? Maar het klinkt wel ongeveer zo. Nou ja, maakt niet uit, toch?

Ja. Ja, vind ik ook. Eigen bed enzo. Slaapt toch het allerlekkerst, maar dat is mijn persoonlijk mening van mij. O, nee hoor, die bedden waren prima, daar niet van, maar ja. ’t Is toch niet eigen, hè? Wat? Mmm…

Hee, maar weet je waar we waren, daar in Turkije? In Antalia. Ja, schiet me ineens te binnen nu we het over Hasan hebben… Zo heet die snackbar van hem toch ook? Wat een toeval, hè?

Ja, ik ook. Moet nog boodschappen doen. Gatver, het regent. Kutweer…”

Door: Helen Jager



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard