Verhaal #124 • Afgesproken thema: Stank

Stinkbom

Het is half negen, de tweede bel rinkelt, de allerlaatste waarschuwing. De traagste leerlingen haasten zich nog snel naar de juiste les.

In lokaal 304 is aardrijkskunde net begonnen en meester Kees, want zo mogen ze hem inmiddels wel noemen na vier lange maanden, legt de leerlingen van het St. Eustasius College uit wat de loef- en lijzijde van een berg is. Vlak voor ze de klas in gaan weet Marije het al. Of eigenlijk ruikt ze het eerder. Niemand mag weten dat zij, Marije van Amstel, het belangrijkste verslag van haar tot nou toe prille schoolcarrière heeft verpest. Eigenlijk heeft ze er niet eens iets aan kunnen doen. Ze is gewoonweg vergeten dat het nog in haar lichtblauwe Eastpak tas zit. De tas die ze een paar weken geleden samen met haar moeder heeft uitgezocht. Trots had ze hem aan haar beste vriendin Emma laten zien. ‘Die kleur past echt perfect bij je stralende ogen!’ had ze spontaan geroepen. Hoe vleiend ook, die mooie woorden maken nu niets meer uit. Ook de tas is compleet verpest. Die penetrerende geur krijg je er nooit meer uit, dat kan elk leek je wel vertellen. Maar dat is nog wel haar minste zorg. Aan het einde van het blokuur moet ze haar allereerste Praktische Opdracht inleveren. De deadline was eigenlijk vorige week al, maar Marije heeft meester Kees zo weten te bespelen dat ze het een paar dagen later mocht inleveren.
Daar zit meteen haar probleem. Het werkstuk zit nog steeds in die vervloekte tas.
Meester Kees is al minstens vijf minuten klaar met zijn uitleg over bergen. Het enige wat ze ervan heeft onthouden is iets met een uitdrukking: ‘iemand de loef aansteken’ of zoiets. Maar wat bergen daarmee te maken hebben? Geen flauw idee.

Plots staat meester Kees naast haar. Heeft hij het geroken? Aan de grote snottebel onder zijn neus te zien is dat niet waarschijnlijk, maar het zou kunnen.
‘Marije, waar is je Grote Bosatlas? En waarom heb je jouw werkboek nog niet gepakt?’ vraagt hij.
‘Eh…nou…’ stamelt Marije.
´Ik moet even twee opgaven kopiëren, maar als ik bij terugkomst nóg geen atlas zie, mag je je gaan melden bij de rector, begrepen?’
‘Ja meester.’ zegt Marije bijna fluisterend.
Het duurt vijf minuten voor meester Kees weer het lokaal binnenstapt.
Marije durft haar tas nog steeds niet te openen, bang dat haar medeleerlingen het geheim zullen ruiken. Eerst zal Job, die naast haar zit, merken dat er iets mis was. Hoogstens een minuut later zou de rest van de groep denken dat er in de klas een stinkbom afgaat. Zo eentje die je alleen op de kermis kan winnen bij het touwtjetrekken of het vissen naar eendjes. Wie weet zou de school zelfs geëvacueerd moeten worden als die verschrikkelijke lucht uit de Eastpak wordt bevrijd.
‘Heb je me net niet gehoord?’ roept meester Kees verontwaardigd. ‘Je weet dat ik je een aardige meid vind, maar als je nu niet je atlas pakt ben ik toch echt genoodzaakt je eruit te sturen.’
Langzaam en met grote tegenzin trekt ze de rits van de tas open. Millimeter voor millimeter, tandje voor tandje. De kunstmatige zoetheid dringt haar neus onmiddellijk binnen.
Daar ligt hij, de schuldige, de oorzaak van al het kwaad.
Het deksel van haar melkbeker. Vandaag geen Yogho Yogho.

Door: Maurice Swiersema



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard