Verhaal #116 • Afgesproken thema: Oranje

Oranje

De teller liep naar 110, en dat was best knap voor zo’n kort sprintje vanaf huis. Als ie nou effe doortrok haalde Davy ook het groene licht bij de kruising.

Niet dat het wat uitmaakte, want met dit soort snelheden reed Davy gewoon door. Iedereen wist dat stoppen dan geen optie was. Hij tipte de as van zijn sigaret en keek in dezelfde beweging in zijn spiegel. Ricardo lag al 30 meter op hem achter met die grafbak van ´m. Dat was lachen geweest toen zijn maat met die donkergrijze Opel Omega aan kwam dweilen. Als die 1500 roestende kilo´s staal eenmaal op snelheid waren ging het wel, maar voor je zover was moest je geduld hebben. Om over tot stilstand komen maar te zwijgen. Nee, in de stad was Davy´s rode Polo koning.

De Polo van z´n moeder dan. Die leende ze elke vrijdagavond aan hem uit. Wat moest haar Davy anders, zonder rijbewijs en net uit de bak. Ja toch? Nou dan. De verkeerslichten sprongen op oranje, het sein om de jammerende Polo nog wat op te jagen. Zo deed ie dat nou eenmaal als ie naar de binnenstad wilde. Dat schoot op. Tot anderhalf jaar geleden. Had ‘m z’n zwarte Golfje met body kits gekost, en z’n rijbewijs. En veertien maanden cel. Dood door schuld. Tyfus. Met een betere advocaat was die fakking rechtszaak heel anders afgelopen.

Maar Davy moest verder. Hij hield niet van achteruitkijken. Vooruitkijken was ook niet zijn sterkste punt. Davy dacht maar een minuut of tien in het voren, als ie zijn best deed. Davy leefde in het nu. Dat had zijn advocaat hem verteld, en dat had Davy onthouden. Hij hield ervan om het met een biertje in de hand op feestjes hardop te zeggen. Op een of andere manier voelde hij zich belangrijk als ie het hardop zei.

De verkeerslichten stonden nu een seconde op oranje. Rechts aan de overkant stond een vrouw met een kinderzitje op haar fiets te wachten op het groene licht. Davy zoog nog eens aan de sigaret en deed toen iets wat hij zelden deed. Hij remde. Deed ie anders nooit. Er was geen reden voor zijn onverwachte actie. Davy had nooit redenen nodig. Hij leefde nu eenmaal in het nu. Met jankende banden kwam de Polo tot stilstand, een halve meter over de streep. Met zijn handen vastgeklemd aan het stuur keek Davy woedend naar de fietsster die hem had gedwongen zijn run te onderbreken. Maar die had alleen maar oog voor de donkergrijze Opel die zich met 110 kilometer per uur achter in de Polo boorde en met 1500 kilo roestend staal Davy’s gedachtewereld voor altijd tot stilstand bracht.

Door: Steven Emmens



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard