Verhaal #109 • Afgesproken thema: Vaders

Steenworp

New York. Een voorspelbare plek om een verhaal te beginnen, hij wist het, maar dit was gewoon de plek waar hij net in een taxi was gestapt.

Een literaire Vatersuche, zo had hij het verhaal weten te verkopen aan Jasper, zijn uitgever. Die ging akkoord, zo lang hij er maar geen Ernst Jansz van maakte. “Zangers en boeken… George en Martha hadden een beter huwelijk.” Onderhandelen met Jasper kon je het best doen door zinnen te larderen met literaire verwijzingen, dan wist hij zich gezien in zijn voorliefde voor het citaat op niveau.
“Maak je geen zorgen”, had hij geantwoord, “als Albee Holly Golightly het bos in kan sturen, dan moet het omgekeerde ook waar kunnen zijn.”
Hij wist niet zeker of hij hiermee weg zou komen, maar de blik in Jaspers ogen verzachtte zodra hij iets meende te begrijpen: “Ah, de spotlijster! Maar denk erom, die wint het uiteindelijk. Ga je echt naar dat verderfelijke oord? Dylan Thomas overleefde de stad niet – en hij was toch best wat gewend. Sterker nog, hij overleed in jouw ziekenhuis.”
Inmiddels had hij geleerd dat hij niet elke verwijzing hoefde te snappen; met een slimme riposte kwam hij doorgaans wel weg.
Literatuur en punkmuziek, dan bleef je binnen Jaspers groene weide en mocht je meegrazen.
“Als ik er toch ben, zal ik Sid de groeten doen. De befaamde steenworp, nietwaar?”
Hij wist dat Dylan Thomas niet in de befaamde White Horse Tavern was overleden, maar in St. Vincent’s. En aangezien vrijwel elke conversatie met Jasper minstens één keer op Dylan Thomas leunde, had Vincent zich na hun derde ontmoeting de moeite getroost de biografie van Andrew Lycett te lezen. Voortaan zou hij gewapend zijn.
Dankbaar had hij nu die kennis kunnen koppelen aan de toeristische busrit die hij tijdens zijn eerste trip naar New York had geboekt. Pas nadat ze waren vertrokken, bleek het een Celebrity Deaths Cruise te zijn, een rondgang langs allerlei beroemde overlijdensplekken in Manhattan. Met verbazing had hij gekeken naar de manier waarop de New Yorkers probeerden onschuldige winkels en trottoirs te verheffen tot nationaal erfgoed, alleen omdat types als Paul Castellano en Malcolm X daar waren vermoord, of omdat Warhol-meisje Andrea Feldman op veertien hoog van een balkon was gesprongen en vrijwel op Union Square was geland. Ze waren ook langs het appartement gekomen waar Sid Vicious, bassist van de Sex Pistols, zijn laatste adem uitblies, een lommerrijk laantje in de West Village, waar de bus amper doorheen paste. Ergens in de buurt had hij een vestiging van St. Vincent’s gezien, dat was vast de locatie waar Thomas was opgehouden met zijn ‘rage against the dying of the light’. En anders wist Jasper toch niet beter; die haatte reizen. Wat die spotlijster met het verhaal te maken had, dat zou hij later wel opzoeken.

“Midtown?” vroeg de taxichauffeur, Manuel Villalobos uit 1975.
Nee, de Queensboro Bridge natuurlijk, als klein eerbetoon aan de ‘59th Street Bridge Song (Feelin’ Groovy)’ van Simon & Garfunkel. Beiden nog niet dood, trouwens. Het nummer stond op het enige bandje dat hij van zijn vader had geërfd. Althans, het enige bandje waarvan hij wist dat het zijn vader had toebehoord. Het nadeel was wel dat hij dat liedje de rest van de dag niet meer uit zijn hoofd zou kunnen krijgen.
Ach, hij was op weg naar Tom’s Restaurant, door Suzanne Vega nog bezongen als ‘Tom’s Diner’, met een nog veel hardnekkiger melodie. Zou die Tom dat riedeltje niet beu zijn? Hij nam zich voor het er niet over te hebben, zelfs niet als Tom daadwerkelijk bestond. Hij zou ook niets bestellen, trouwens, hij wilde nu alleen maar kijken. Morgenavond, dan zou het pas gebeuren. De eerste ontmoeting. Voor die tijd moest hij nog informatie verzamelen, vragen bedenken, kleding kiezen, tactieken verzinnen om het ijs te breken. Waarom dit boek? Waarom New York? Waarom hebt u me nooit willen kennen?

Door: Vincent Weggemans



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard