Verhaal #104 • Afgesproken thema: Verslaving

Figuranten

“A rolling stone gathers no moss.” Onder ons op straat is het echte leven. Lichtjes, pratende mensen op een terras, bierflesjes die met de halzen tegen elkaar aangeklonken worden.

Om hier te komen moesten we door een verlaten gebouw met tl-verlichting, onze voeten op de metalen trap weerkaatsten tegen de muren. Een van die plekken die je alleen maar kunt kennen als je thuis bent in een stad.
Chris nam me mee naar het dakterras. Er liggen plassen op het beton en de balustrade is begroeid met mos, maar een beter uitzicht heb ik nog niet kunnen vinden. En nu staan we hier, neerkijkend op wat alleen de figuranten van ons leven kunnen zijn.
“Maar wat is mos? Is het goed of niet?”
Ik haal mijn schouders op.
“Als je niet eens weet wat het is, waarom ben je dan ooit begonnen met rollen?”
Ik leg mijn hoofd op mijn handen. De wind is koud, maar de warmte van de dag hangt nog om ons heen. Beneden ons begint iemand een verjaardagslied te zingen.
Chris wijst op de jarige. “Dat is mijn buurman. Laatst aan zijn knie geopereerd, het verbaasd me dat hij nu al de deur uit is.”
“Je kent hen ook, toch?” Ik doel op twee vrouwen met een hondje die Chris groetten toen we op weg hierheen langs het terras liepen. Hij knikt.
“En de ober ook. Vaste gast?”
Hij begint te lachen. “Ik woon hier al een tijdje.”
Ik ontmoette Chris een paar dagen geleden in een café, zoekend op mijn kaart naar de juiste route. Hij liet me de stad zien zoals alleen een bewoner dat zou kunnen.
“Hoe lang is het geleden dat jij ergens gewoond hebt?”
“Ik ben op reis, niet dakloos.”
“Nee, echt gewoond. Niet verbleven voor een maand of een half jaar.”
Ik heb geen zin om antwoord te geven op zijn vraag. De vrouwen met het hondje nemen afscheid van de ober en vertrekken. De stukjes mos die ik heb losgepulkt van de balustrade dwarrelen naar beneden.
“Een steen moet rollen?”
“Een steen moet rollen.”
Chris en ik delen iets, denk ik. Waar ik niet op dezelfde plek kan blijven heeft hij nog nooit zijn thuisstad verlaten, maar in ons beiden zit een diepgewortelde verslaving voor wat veilig lijkt, een manier van leven die is ontstaan uit angst. Waar hij bang voor is zal ik nooit te weren komen, morgen gaat mijn trein. Ik begin te veel gezichten te herkennen, weet al precies welke supermarkt het
goedkoopst is. Tijd om te vertrekken.
“Kom je nog een keer terug, denk je?”
De verjaardagsgroep begint te juichen als de ober een dienblad champagne naar buiten brengt. Het koppel naast hen probeert zonder resultaat zijn aandacht te trekken.
“Nee, ik denk het niet. Weet het zeker, eigenlijk.”
Ik heb al zo vaak mensen moeten teleurstellen dat dit me geen moeite meer kost.
“Oké.”
We kijken naar beneden, naar de lichtjes en de straat en de mensen. Het zal niet lang meer duren voordat Chris ook een figurant is geworden. Een kleine bijrol misschien. Maar niet meer dan dat.



Wie is Emma Verkuijl?

Emma is een echte Amsterdamse, de enige van Het Schrijversgenootschap. Emma won in 2012 Write Now Amsterdam, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma weet altijd iedereen te verblijden met nutteloze feitjes, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma is na anderhalf jaar afwezigheid weer helemaal terug bij ons als vaste schrijver en daar is heel Het Schrijversgenootschap blij mee.
Standard