Verhaal #90 • Afgesproken thema: Brieven

Brokstukken

Beste allemaal,

Sorry als mijn handschrift wat moeilijk te lezen valt. Het is al na middernacht en het enige licht komt van de maan die nog lang niet vol is, en de paar verlichte ramen waarop ik uitkijk. Ik ben alleen.

Ook de sterren geven wat licht. Het lijkt zelfs wel alsof ze vannacht feller te schijnen dan gewoonlijk, alsof de lucht volhangt met een heleboel kleine maantjes. Misschien komt dat wel doordat ik ze steeds beter begrijp. Mensen die ik goed ken lijken soms ook net licht te geven. Wisten jullie dat sterren ontploffen als ze doodgaan? Ze spatten uit elkaar in ontelbare kleine stukjes die de ruimte worden ingeslingerd. Koolstof, waterstof, zuurstof. Uit al die elementen worden wij en onze huisdieren en onze schoolboeken opgebouwd.

Als we doodgaan vallen we weer uit elkaar. Heel snel als we gecremeerd worden en heel langzaam als we onder de grond worden gestopt. Maar we vallen altijd uit elkaar in dezelfde kleine stukjes. Ooit, als de aarde er niet meer is, worden die stukjes weer ster: dat zag ik laatst op een natuurprogramma. Ik leer van de tv veel meer dan van de leraren op school. Die zijn te druk bezig met straf geven aan degenen die kauwgom kauwen en hun huiswerk niet maken, en daar behoor ik natuurlijk niet toe. Ik ben degene die de kauwgom na schooltijd in zijn onderbroek gepropt krijgt. In feite is dat ook een soort straf maar ik weet niet precies waarvoor.

Het stelt me gerust om hier zo te zitten en over het heelal na te denken. Het biedt een beetje perspectief, vinden jullie niet? Wat kan het zo’n ster nou schelen dat ik een blauw oog heb of dat mijn schoolboeken in de sloot liggen. Dat ik stomme broeken draag of niet altijd uit mijn woorden kom. Helemaal niets. Mij konden deze dingen altijd wel wat schelen, maar sinds ik dat programma over het heelal heb gezien doet het me minder. Ik weet dat zelfhaat geen nut heeft, want ik ben hetzelfde als jullie. We bestaan allemaal uit dezelfde elementen. Zielloze stukken ster.

Ik herken Orion en de Grote Beer, die fel boven me schijnen. Wisten jullie dat licht er zo lang over doet om de aarde te bereiken, dat de sterren die we nu zien misschien al wel dood zijn? Net zoals Sam toen jullie hem uit mijn handen gristen en tegen de muur gooiden. Uiteengespat in kleine stukjes. Ik wil alleen maar zeggen: het geeft niet. Hamsters en sterren sterven nu eenmaal.

Groet,

Daniel

Door: Mirjam Brouwer




Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard