Verhaal #80 • Afgesproken thema: Zeventien

Een nieuw begin

Het is de tweede lentedag van het jaar en hij zit achter zijn bureau alsof het nog gewoon winter is. Gordijnen dicht, fles wijn naast zijn laptop en een opgeslagen notitieboek binnen handbereik.

De hele nacht heeft hij doorgewerkt. Niet alles moest over, maar een groot deel klopte niet meer dankzij die ene zin die zij heel nonchalant, haast tussen neus en lippen door, vanmiddag had uitgesproken tijdens hun maandelijks onderhoud.
Het ging eigenlijk best goed, daar waren ze het beiden ook wel over eens. Een sterke verhaallijn, mooie zinnen en een goed neergezet hoofdpersonage. Een titel verzinnen dat kan later nog altijd. Vooral zo door gaan en dan komt het wel goed. Dit soort verhalen schrijven zich vanzelf. Daarna hadden ze lekker achterover gezeten in de rieten terrasstoeltjes. Eventjes met de ogen dicht genieten van de langverwachte zonnestralen.
Nog maar eens nalezen. Chronologisch moet het nu weer kloppen. Maar of het er beter op geworden is?
Even had hij getwijfeld, het was natuurlijk gewoon maandag, maar toch had hij een biertje besteld. Zij had zijn voorbeeld gevolgd en het jonge meisje een witte wijn laten opschrijven. Het gesprek kwam al gauw op vakantieplannen. Hij wou graag naar Brazilië, lopen over het strand van Copacabana en maar kijken naar die rare, uitsloverige Brazilianen. De Europese schrijver uithangen had ze grappend gezegd. Zorg eerst maar eens dat je deze afkrijgt, W.F. Hermans.
Na drie pagina’s stopt de printer met spugen. Vervang cassette knippert er op het display, maar hij weet dat dit nog wel even kan wachten. Truukje van de fabrikant, te snel roepen dat-ie op is. Even schudden en weer terugzetten, dan kun je nog tientallen printjes maken.
Bij het tweede biertje gingen beide families over tafel. Die van hem kende ze al, het is toch allemaal autobiografisch? Negentien jaar is ze nu getrouwd met haar Gerard. Hij doet iets met computers en zij was blij met deze parttime baan. Mooie verhalen lezen voor geld, wie wil dat nou niet? Het klinkt in ieder geval beter dan ze moeten schrijven, had hij een beetje grappend gezegd. Schrijven is vooral afzien, mensen vergissen zich daar gauw in omdat het zo makkelijk lijkt, een beetje typen in een Word document.
Zijn hoofd bonkt van al dat bier en wijn en dat bloedirritante zeurgeluid van de printer. Hoofdstuk twee is eigenlijk net zo vaag als de printjes die er nu uitrollen. Misschien nog maar eens schudden.
Ze vroeg of hij later kinderen wil. Eerst maar een vrouw, had hij geantwoord, gevolgd door een overdreven lach om de bitterheid van zijn opmerking te verbloemen. Ze had hem door. De beste schrijvers zijn ongelukkig, had ze gezegd. Net zoals niemand zit te wachten op voldane muzikanten of tevreden cabaretiers. Ben jij gelukkig? Een leugen en weer die lach.
Zij wel.
Opgewonden vertelde ze dat haar dochter volgende week zeventien wordt. Het deed haar toch meer dan verwacht. Het is niet niks voor niks de gemiddelde leeftijd van een personage in een coming of age roman.
Hij moest maar weer eens op huis aan.



Wie is Harm de Kleine?

Harm zit in de media. Harm zit in de muziek. Harm houdt van grappige grapjes waar je om kunt lachen. Harm kijkt graag naar de Rijdende Rechter. Harm koopt zelf zijn sjaals, want ook dat is Harm. Harm kon vroeger heel goed voetballen. Harm heeft later een eigen comedyserie op televisie. Harm zal ooit te gast zijn bij De Wereld Draait Door. Want Harm wordt beroemd. Al zal hij dat zelf zo niet zeggen. (JE) Volg Harm op Twitter →
Standard