Verhaal #72 • Afgesproken thema: Koffie

Het groene steentje

De geuren van natte jas en zweet streden om voorrang in de trein. Door haar mond ademend werkte Veerle zich door het gangpad naar de enige lege plaats: aan het raam, halverwege het wagon.

Ze stapte over koffers en uitgestrekte benen en één keer moest ze de happende kaken van een klein hondje ontwijken. Misschien was het daarom dat ze het pas merkte toen ze was gaan zitten: het raam zat aan de verkeerde kant. Haar eerste reactie was vluchten, maar waarheen zou ze kunnen gaan? Alles zat vol en ze moest nog lang.

En dus trok ze haar jas uit en vouwde hem over haar knieën. Ze keek op. De ogen van het meisje tegenover haar verdwenen net iets te laat achter haar boek. Veerle omklemde haar handtas tot haar vingertoppen gevoelloos werden. Vanuit de weerspiegeling van het raam staarde een droevig monster haar aan. Ze probeerde niet te kijken, maar haar blik bleef getrokken worden door het oog, dat treurig omlaag gezakt op een klomp wildvlees lag.

Het was de tijd van het jaar. Zodra mensen de lampjes uit de naaldbomen begonnen te halen, liet zij de boodschappen thuisbezorgen. Ze dekte de spiegels af en liep niet meer langs plaatsen waar veel kinderen speelden. Ondanks die voorzorgsmaatregelen leek er in haar hoofd geen ruimte voor iets anders dan die ene herinnering.

Onder de snel uitvallende kerstboom had de geur van de koffie zich vermengd met die van hars, terwijl zij probeerde een barbie op een paard te zetten en het geheel naar de manege te laten rijden. Het lukte niet erg, omdat het paard geen officieel barbiepaard was en daardoor te smal om de pop te dragen. Ze had net gespeeld met de gedachte het paard in te ruilen voor een cabrio, toen ze haar oma haar naam hoorde zeggen. ‘Veerle lijkt niet erg op jou, hè?’

Met een rukje keek ze op. Haar moeder pakte de koffiekan voor een tweede kopje en mompelde iets.

‘En ook niet op Herman,’ zei oma, terwijl ze haar kopje uitdronk. De hand waarmee haar moeder de koffiekan vasthield, werd wit, het groene steentje in haar ring stak er scherp bij af. De vrouwen staarden naar Veerle. Gebruikmakend van die plotselinge aandacht stond ze op om het probleem van de barbie en het paard voor te leggen. Ze schoof stukken speelgoed op tafel, waarbij ze er zorgvuldig voor zorgde het koffiekopje dat haar moeder vulde te ontwijken

Een halve seconde had het hete vocht de linkerhelft van haar gezicht weggevreten.

Veerle knipperde met haar goede oog. Ze keek naar het boek van het meisje tegenover haar en haalde net zo lang diep adem tot ze de letters op de kaft weer kon ontcijferen. Het hielp niet. Ze bleef zien hoe de hand met het steentje naast het kopje begon te schenken.

Door: Myrthe Timmers




Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard