Verhaal #60 • Afgesproken thema: Bijgeloof

Kokos

Kokoswater is een drank van de goden. Daar was Lyse ervan overtuigd.

Op het erf van haar vriend stonden twee flinke kokosnootbomen die om de zoveel tijd klaar waren hun heerlijke noten op de grond te laten vallen. Maar voor dat dat zover was kwam Dwight al ertussen. Hij plukte de noten, waste ze, en sneed vervolgens de top van de noot eraf. Lyse, geboren en getogen in een koud kikkerlandje, genoot ervan om met een rietje het water op te drinken. Maar nauwelijks raakten haar lippen de rietje aan of een scherpe schreeuw klonk naast haar, en een flinke klap.
Stomverbaasd stond Lyse met haar handen alsof ze de kokosnoot nog vasthield. Maar deze was al gevlogen naar een fajalobi bosje* en het godendrankje kroop tussen het zand.
“Nee! Mag je niet doen! Yu Law?**” klonk om haar heen.
De moeder van Dwight, een oudere vrouw met twee paar zilveren tanden rakelde in een rap tempo in het Surinaams, terwijl ze wees naar Lyse’s lichtjes gezwollen buik. Dwight was tussen de twee vrouwen gesneld en probeerde zijn moeder te kalmeren. Niet-begrijpend keerde ze zich naar de twee tantes van haar vriend. Zij hadden net zulke grote ogen als Lyse, maar niet met dezelfde redenen.

Die avond vertelde Dwight wat er aan de hand was.
“Lyse, hier geloven ze dat als een zwangere vrouw kokosmelk of kokoswater drinkt haar kind zal sterven. Het spijt me, ik was het helemaal vergeten, anders had ik het je niet aangegeven.”
“Is het waar dan?”
“Geen idee, maar ik weet wel dat we liever geen risico hoeven te nemen.”
Hij streelde haar over haar buik.
“Ik-ik denk wel dat je gelijk hebt. Het risico is niet nodig…”

Vier maanden later stapte ze in het vliegtuig. Alleen. Van buiten glimlachte ze naar haar medepassagiers naast haar, een jongetje van twaalf en zijn moeder, maar vanbinnen woedden de tranen nog steeds. De vorige maanden waren hel geweest.
Een maand na het voorval met de kokosnoot had Lyse een miskraam gekregen. Nadien voelde ze zich ziek en bleef in bed, haar schoonmoeder en schoonzus die af en toe op bezoek kwamen hielpen een beetje met het werk thuis.
Op een avond voelde ze zich weer een beetje beter. Ze stond op om haar schoonfamilie te groeten, maar halverwege in haar woonkamer hoorde ze de twee al babbelen.
“Luie buitenlander die de hele dag zit te slapen. Ai boi, ik zeg die zoon van me om een nette Surinaamse te vinden maar nee, hij moet een verwende nest hebben voor status.”
“Mamma, alsjeblieft niet zo praten. Ze kan ’t niet helpen dat ze ziek is, vooral nadat…”
“Ach meisje, praat me niet over dat. Ze heeft het zelf zo gezocht door kokoswater te drinken. Welke goeddenkend mens zou dat doen? Zomaar brengt ze haar eigen kind om het leven.”
Lyse’s vingers hadden zich al geklemd rond het telefoontoestel terwijl moeder en dochter nietsvermoedend naar binnen liepen. Ze werden bleek als Lyse toen ze haar in de woonkamer zagen staan, telefoontoestel en al opgeheven. De schreeuw bleef niet uit.

Terwijl het vliegtuig opsteeg, dacht Lyse nog een laatste keer aan Dwight. Uiteindelijk was het niet zij, maar hij die een punt erachter zette. Een telefoon smijten naar iemands moeder is onacceptabel, hoewel de kabel vreselijk tekort was. Vreselijk, dacht Lyse nog terwijl ze hoger in de wolken klom, wat zou ze niet doen voor een heerlijke kokosnoot.

Door: Zerachiel van Mark

* Vurige-liefde plant
** Ben je gek?



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard