Verhaal #50 • Afgesproken thema: Amsterdam

Wereldstad

‘Lieve schat,’ had Hesling gezegd toen ze haar tanden stond te poetsen, ‘het is gewoon een feestje.’

Een feestje?’, had Jo tegengesputterd met een mond vol schuim. ‘Je moeder heeft godverdomme het Rijks afgehuurd!’
‘Ach, dat vind ze gewoon leuk.’ Hesling was in bed gestapt en had zijn bedlampje uitgedaan. ‘En je weet toch hoeveel het voor haar betekent dat ik partner word?’
Jo had de tandpasta met kracht in de wasbak gespuugd. ‘En wat moet ik dan aan?’
‘Je hebt vast nog wel wat in de kast hangen’, had Hesling gemompeld, voordat-ie zich omdraaide en in slaap viel.

‘En, wil het een beetje lukken met die schitterende creatie van Marc Cain?’
De verkoopster rukt, zonder een antwoord af te wachten, het gordijn open.
Haar mondhoeken blijven opgewekt omhoog wijzen als ze Jo van top tot teen opneemt. ‘Maatje groter proberen dan maar?’
Jo bekijkt zichzelf in de spiegel. Inderdaad: te dik, te wit, te moe. Ze wurmt zich uit het taftzijden geval en schiet in haar spijkerbroek. Achter het gordijn kwettert de verkoopster onvermoeibaar door. ‘U hebt geluk, ik heb deze zelfs nog een maatje groter.’
Jo grist haar leren jack van het haakje, rukt het gordijn opzij en wijst op het mobieltje aan haar oor. ‘Noodgeval.’
De beveiligingsbeambte grijnst als ze bijna haar nek breekt over de drempel. ‘Fijne avond, mevrouw.’
Jo zwaait. ‘Dat gaat helemaal lukken.’

‘Hé, ken je niet uitkijken?’
Ze kan nog tot stilstand komen voordat ze een kaalgeschoren Ajax-fan raakt, die zich zo te ruiken al flink wat moed heeft ingedronken voor de bekerwedstrijd van vanavond.
‘Sorry. Ik zat met mijn gedachten ergens anders.’
Terwijl de man naar de tramhalte wankelt, kijkt Jo om zich heen. Gary’s Deli, het postkantoor, de Legerdump. Wat doet ze in godsnaam in haar oude buurtje in West?
Boekhandel Hoogstins dan maar. Niets zo troostend als een boekhandel – al ruikt het in de Kinkerstraat lang niet zo lekker naar drukinkt als in Mortiers Boekenpaleis.
Eenmaal binnen, dwingt Jo zichzelf om een boek op te pakken en de achterflap te lezen. Snel legt ze het boek weer terug, belastingrecht is niet echt iets voor haar. In haar broekzak voelt ze iets trillen. Op de automatische piloot loopt ze de winkel uit en haalt haar mobieltje uit haar zak. Beroepsdeformatie, noemt Hesling dat. Alsof hij ooit zijn telefoon onbeantwoord laat. ‘Met Jo Mortier.’
‘Bernadette Vervaet hier.’
Heslings moeder. Dat kan er ook nog wel bij.
‘Ik dacht: ik maak je toch nog even attent op het feit dat het zaterdag black tie is. Jij hebt altijd zo veel aan je hoofd – je zou het zo maar kunnen vergeten. En dat is dan weer zo sneu voor Hesling, vind je niet? Het is tenslotte zijn avond.’
Jo opent haar mond, maar haar stembanden weigeren dienst.
‘Enfin, dat wou ik je dus nog even melden.’ En met een zangerig ‘dan zien we elkaar zaterdag’ neemt Bernadette afscheid.
Jo staart naar haar mobiele telefoon en neemt een besluit. Ze gaat nú bij Gary’s een groot stuk cheesecake eten. Hesling en zijn moeder kunnen het heen en weer krijgen.

Door: Jaqueline Storm
Houdt van mooie zinnen schrijven (of redigeren), lesgeven, papier, taalfouten verbeteren en koffie. Heel veel koffie.




Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard