Verhaal #654 • Afgesproken thema: Zeker en vast

Hella en Roderik

De liefde voor old timers had ze bij elkaar had gebracht, nu vijftien jaar geleden. Dat had hun leven compleet gemaakt. Zij, Hella, had haar blauwe Lelijke Eendje uit 1965 ingeleverd, dat kon het toch niet meer bijbenen. Vanaf dat moment reden zij elke lente in zijn, Roderiks, rode Alfa Romeo Giulia 1600 Spider uit 1967: dat wil zeggen hij reed, zij deed de navigatie. Met de old-timers club trokken zij heel Europa door. Ieder jaar in mei werden de kostbare bolides op een truc geladen en reden zij een parcours: Monte Carlo, Nice, Pyreneeën of Jutland.
Roderik en Hella vormden een volmaakt gelukkige dinkiepaar, double income, no kids. Zij deed de buitenkant, hij verzorgde de binnenkant van hun glanzende twoseater; zij zorgde voor proviand in een passend lunchmandje, hij hield de benzinemeter in de gaten. Dat de rolverdeling nogal traditioneel was, viel in de old-timers club totaal niet op.

Toen kwam de wettelijke verplichting om veiligheidsgordels te dragen. Ze werden ingebouwd, maar Roderik weigerde vervloekte gordels om te doen. Dat hoorde niet bij een old timer. De boetes nam hij voor lief. Hella droeg ze wel. Zij dacht aan de levensverzekering. Het bleef een dispuut.

Dat de TomTom uitgevonden werd, verstoorde de verhoudingen meer. Hella verzette zich hevig, maar Roderik bleek geturfd te hebben hoe vaak ze waren omgereden, hoe vaak de weg kwijtgeraakt. Hella had er geen antwoord op. Sindsdien gaf een dame in sappig Vlaams richting aan hun tochten. Hella verstilde en snoerde de veiligheidsgordel nog iets vaster.

Sinds de Vlaamse dame was het er niet gezelliger op geworden. Toch zou geen van het willen missen, dit jaarlijkse uitstapje. Ze genoten van de gesprekken aan tafel met de andere stellen, Harriët en Amberto uit Vlaanderen (Daimler Benz), George en Ariënne uit Engeland (Porsche), Rudolf en Trude uit Luxemburg (Bentley). De auto’s en de reacties daarop vormden een oneindige bron van gesprek. Dit was hun club, hier hoorden ze bij. Dat ze onderweg zoveel bewonderende blikken trokken, compenseerde de verkilde verhouding. Voor Hella was het de enige reden om zich nog op te maken: de camera’s flitsten voortdurend. Voor Roderik was het een stimulans zijn talen bij te houden.

Dit jaar was Toscane het reisdoel. Vandaag waren ze van Pisa naar Siena gereden. Hun zeldzame Alfa Romeo was hier het paradepaardje van de club. Italianen smolten als ze het rijdende monumentje in het vizier kregen, zeker als de linnen zomerkap omlaag was.

Dat het programma vandaag vertraging opgelopen had, was jammer. Op Il Campo, het centrale plein van Siena, was er vendelzwaaien. Het verkeer rondom het beroemde stadje zat muurvast. Zo kwam het dat de old-timers club in het donker – dan reden ze normaal nooit – bij de agriturismo arriveerde. In het duister viste Roderik zijn koffer uit de kofferbak. Dat Hella juist toen hij het kofferdeksel dichtgooide, haar hoofd naar voren stak om nog een paar schoenen te pakken moet wel een ongeluk geweest zijn. Dat Roderik volgend jaar weer met de old-timer club zal meerijden, nu met Anja naast zich, valt op voorhand echter niet uit te sluiten.

Door: Bart Top



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard