Verhaal #645 • Afgesproken thema: Proper

Hospiteren

Wanneer ik de keuken inloop om een vaatdoek te halen, zie ik aan de rode LED-cijfers van de combimagnetron dat het half acht is geweest.

19.30

Vijf maanden terug zou ik om deze tijd hebben staan zweten, maar de spanning is minder geworden. In mijn hoofd analyseer ik waarom dat is. Dat analyseren gaat onbewust, mijn ex vond dat verschrikkelijk, ze vond het onnatuurlijk. Ik kan het simpelweg niet uitzetten. Ik heb dat wel eens geprobeerd, maar wanneer ik stop met kleine dingen analyseren gaan mijn gedachten knagen aan grote brokken gekte.

De eerste keer ging gewoon heel erg goed. De gasten waren mooi, huiselijk bijna, en ze wilden de kamer stuk voor stuk dolgraag hebben. Er was er een, Peter of Piet of zoiets, een korte donkere jongen, die het niet had kunnen vinden en dus wat later binnenkwam. Hij brak de sfeer open op een aantrekkelijk nonchalante manier. Die eerste keer is sindsdien niet overtroffen, behalve misschien die avond van Jonathan.

Als zometeen de koffie begint te pruttelen zou de eerste moeten aanbellen. De stroopkoeken staan achter de rijstwafels in het bovenste kastje. Twee volle pakken, en een aangebroken pak waar nog drie koeken in zitten. Klopt. Het krakende geluid van het plastic dat ik opendoe om de koeken op het blauwe bordje te leggen doet me watertanden. Pavlov, ik wou dat ik dat ook uit kon zetten.

Ik sta stil. Ik denk terug aan de avond van Jonathan. ‘Ik vind je huis toch te schoon’, zei hij minachtend toen ik hem de volgende dag belde om hem teleur te stellen. ‘en je kraakt die dunne vingers van je op een smerige manier, weirdo’, voegde hij er snerend aan toe. Ik heb nog niet helemaal besloten of ik de hoorbare teleurstelling prettig vind of niet; Jonathan was 100% teleurgesteld. De volgende week zou hij beginnen met zijn nieuwe kantoorbaan hier bij mij om de hoek, en mijn huis vond hij prachtig, hoewel hij dat niet hardop zei. Natuurlijk vinden mensen het in eerste instantie vreemd om binnen te lopen in mijn kamer met zoveel metalen meubels, maar bij de meeste mensen trekt dit snel weg. Ik mag dan een lange dunne ‘weirdo’ zijn, ik heb wel smaak. En hij ook, de voorbeeldige jurist-yup in skinny pantalon.

Vanavond komen er drie langs, als het goed is. Drie wanhopige kamerzoekers die mijn ketting van dof-grijze avonden eventjes kunnen breken. Die andere avonden verdwijnen dan, en alleen het hier en nu blijft over. Deze kamer, deze kandidaten, deze hospiteeravond.

Het eerste kwartier is altijd lastig, als ze zenuwachtig op de strak-grauwe bank aan de situatie zitten te wennen. Ook voor mij is dat niet prettig. De stroopkoeken maken doorgaans een hoop goed, behalve wanneer er een opgefokt type zoals Jonathan tussen zit. ‘Een gigantisch cliché’, had hij de koeken op het bordje genoemd. Er kwam voornamelijk venijn uit zijn mooie mond. Hij maakte me zenuwachtig. Soms voel ik een domme hoop gloeien dat hij opnieuw langs zou komen.

De bel gaat. De rode klok van de combimagnetron grijnst me stompzinnig toe. Denk niet aan hem. Dit is opnieuw jouw avond.

Door: Just van der Wolf



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard