Verhaal #45 • Afgesproken thema: Slapeloosheid

Het meisje

And I took the dust
of a long sleepless night
and I put it in your little shoe
(Leonard Cohen)

Wat bezielt een mens om de verkeerde woorden op het verkeerde moment te zeggen? Ik was nieuw in de hoofdstad, maar op het goede moment tegen de goede jongen aangelopen en hij had me meegenomen naar een club waar het op dat moment gebeurde.

We dronken, we dansten, misschien is er wat gesnoven in een heren-wc, maar daar zijn dan in elk geval geen beelden van bewaard gebleven.
‘Thee?’ Ik katapulteerde het woord naar het meisje met de krullen.
Ze had prachtige ogen en een motoriek waar ik voor viel.
‘Thee, daar krijg je luizen van in je maag.’
Ze had rode laarzen aan en een zwarte panty en een rood-wit geblokt rokje, een bloesje dat in zijn kuisheid bijna Vlaams aandeed maar dat haar alleen maar wilder deed lijken. De krullen waren rood en de ogen zouden groen kunnen zijn of anders amber.
Ik wilde doorpraten dat een kop koffie ’s morgens bespreekbaar was. Van koffie kreeg je geen luizen in je maag. Maar groen haar. Maar dat gaf niks, want voor een leven met groen haar en aan haar zijde zou ik tekenen. Ik zou zelfs tekenen voor een leven met vreemde bulten en één oog recht boven mijn neus, zo lang het maar aan haar zijde zou zijn.
Maar ze nam haar verlies en zei: ‘Oké.’
Ik zag haar weglopen. Ze praatte in het oor van een vriendin, misschien over mij. Misschien zei ze: ‘Ik vroeg hem of hij langs wilde komen voor een kop thee, maar nee hoor. Zeker bezet.’
Ik was zo bezet als een wc in een strandtent in november.
Ik kon mijn vriend niet meer vinden. In mijn vorige stad kon ik altijd naar huis lopen, van stoeprand naar stoeprand, dat wel, maar altijd droegen die dappere stappers me naar mijn huis. Maar nu wist ik het allemaal even niet meer. Die ogen! Die krullen!
Mijn vriend?
Ik stamelde mijn adres tegen een snorder, want mijn adres wist ik nog.
Ik stuiterde in bed. Stond weer op, omdat ik mijn lenzen nog in had, en mijn tanden nog ongepoetst waren.
Stuiterde weer in bed. Dit was het leven toch? Uitgaan, tandenpoetsen, in bed liggen, en dan ging het verder vanzelf.
Sindsdien staren mijn ogen ’s nachts naar het slecht verlichte en slecht gestucte plafond.
Meisje, hoe heette je?
Je hield van thee. De luizen vierden feest in je maag.
Het is nu dertig jaar geleden, en ik heb je nooit meer gezien.

Door: Tijl Rood
Tekstschrijver, schrijver en journalist




Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard