Verhaal #628 • Afgesproken thema: Coole gastjes

Zwemdag

Het leek bijna alsof het regende. De kleine druppeltjes, ze blonken als kleine pareltjes in het zonlicht, lieten grote ringen achter in het felblauwe chloorwater.
Pravo voelde ze neerkomen op zijn door de zon gebruinde rug, hij vond het een heerlijk gevoel. Het moedigde hem evenveel aan als duizenden toejuichende mensen aan de kant. Zijn vingertoppen gleden het water in, iets minder soepel dan als hij had gehoopt. Met een luide klap raakte zijn handpalm het water, zijn voeten spartelden op een snel ritme achter de rest van zijn lichaam aan.
Kleine lichtgevende sterretjes zag hij voor zijn gesloten ogen, zijn borstkast krampte samen, zijn zuurstof raakte op. Nog 10 meter herhaalde hij tegen zichzelf, al zeker een paar minuten-durende seconde. Met veel moeite tilde hij zijn arm weer op uit het water, waarna hij het met een mooie boog stram op het water liet klappen. Pravo had zich voorgenomen om deze zomer de borstcrawl te leren, zonder les, helemaal zelf. Elke vrijdag was hij in het grote zwembad te vinden, het was zelfs de reden dat hij dit baantje had aangenomen.

Zijn vingertoppen raakten iets hards, was het de kant? Hij had geen tijd om er over na te denken. De klap was hoorbaar in het hele hotel, zo kon hij zich voorstellen. Van schrik kreeg hij een grote slok chloorwater binnen, zijn longen schreeuwden het uit. Toch wilde hij niet boven water komen. Hij liet zijn zoute tranen lopen, zodat ze gelijk konden oplossen in het zwembadwater. Hij vouwde zijn handen over zijn hoofd en voelde door zijn natte haar al een kleine bult. Het werd licht in zijn hoofd, snel zette hij zijn voeten op de betegelde bodem neer en duwde zich omhoog. Hoestend en proestend kwam hij boven, hij had het gevoel alsof hij het halve zwembad had ingeslikt. Met zijn hand reikte hij naar de kant.
Het geluid van kinder-gelach, geplons en geschreeuw vulde zijn oren, na wat teugen adem keek hij om zich heen. Oranje zwembandjes, kleurige badpakken en veel gespat, hij was even gerustgesteld: niemand had hem gezien, tot hij gelach hoorde vanaf de overkant van het zwembad.
Het was een groepje van 5 jongens, zijn leeftijd. Hij zag dat ze naar hem keken, lachend, terwijl ze rustig aan de rand van het zwembad hingen. Pravo zag ze wel vaker, ze werkten ’s avonds in de zwembadbar, terwijl hij de hele dag het door toeristen aangevreten voedsel van borden afschraapte in het buffetrestaurant. Heel af en toe mocht hij bedienen, kreeg hij zelfs een klein notitieboekje mee, maar dat was zo zelden dat hij er niet meer op durfde te hopen. De barmannen waren ook ooit begonnen zoals hij, maar Pravo had geen ambitie om het zover te schoppen. Hij schraapte zijn keel, hoestten nog wat water uit en haalde diep adem, als een gewonde dolfijn stortte hij te water. Zijn voeten begonnen weer te trappelen, zijn armen weer te plonsen. Hij trok zich niets aan van het gelach of de hoofdpijn. Het was maar één keer per week werknemer zwemdag.



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard