Verhaal #622 • Afgesproken thema: Buurtcoach

Oppervlaktewater

Een flikkerende gloed geprojecteerd op een vertekend gezicht. Dichtgedrukte ogen. Spastisch glijdende eiwitwitte bollen onder dunne vliesjes, een trilling op het vel als een onderzeese beving op het anders vlakke water.
Een doffe, harde bons trilde in zijn gehoor. Friemelend aan zijn gehoorapparaat rees hij. Rees Herman.
Met zijn ene arm nog niet in zijn lange beige jas uit ’88, liep hij over de mat waar de wijkkrant sinds vanochtend half 7 lag. Op de grote foto een man achter een microfoon, de linker wenkbrauw groter dan de rechter. Hij sloeg het over, loenste naar het weerbericht. Een zonnetje, twee sterretjes, één druppel.
Ik bibber, merkte Herman, vlug, jas dicht en hij trok aan de deurknop. Het grijzige rechthoek klapte met een versneld, gejaagd gekraak op slot. Alsof de hele symfonie in seconden gespeeld werd.
Langs het grijs gebladderde hekje dat hij om zijn tuin getimmerd had, liep hij door de schaduwvlekken van bomen en auto’s de hoek om. Een windvlaag schoot door zijn nek, gevolgd door een bons.
‘Shit!’, gevolgd door het geluid van snelle voetstappen.
Herman had zijn ogen weer gesloten. Het geluid stierf weg, hij had gehoord waarheen.
‘HOOGE SPANNING – LEVENSGEVAARLIJK’ prevelde het gele bordje op het elektriciteitshuisje. De tweeling vorige zomer had het gebod niet begrepen. Onder hoge verwachting hadden ze naar het koperen goud gegrepen, hoogspanning beet gegrepen. Koperdiefstal werd duur betaald; dat bordje had trouwens in twintig jaar niet eerder schever gehangen dan vandaag.
Op het buurtgelegen veldje was in het felle gele licht dat neersloeg vanuit de grote lampen die kortgeleden geplaatst waren, geen leven te zien. Verderop schoot een stalen frame uit het duister, om er even verderop door verzwolgen te worden. Halverwege langs het geruite hek een rode Nissan met veelvoudig ingedeukte neus en beslagen ruiten. Drugs, gefriemel of beiden.
Zijn schoenzolen raakten de schaduw. De lamp in deze hoek had ’t al begeven. Hij kon enkel gissen naar een oorzaak.
Lichtgrijze, doorzichtige pluimpjes dreven omhoog vanuit het roetzwarte duister. Gefluister – over ‘De Wenkbrauw’.
‘Nog een goal gemaakt?’ vroeg hij.
Stilte.
‘Ja-‘ piepte een stemmetje.
Laag gebrom: ‘We doen toch niets?’
‘De films zijn anders wel net afgelopen,’ zei hij. ‘Jullie hebben een hele goeie gemist. Rocky II.’
‘Ouwe, pak dan die twee in die neukbak daar!’ schoot het uit de schichtige adamsappel van een ander.
Herman zweeg, sloot zijn ogen. “Ze hebben een ruit ingetrapt, het winkelterrein behandelen ze als vuilnisbak en ze hangen altijd laat rond!”, had de bakker tegen de journalist gezegd. Het zou nooit wat worden, met die rotjong. Hij had het niet gelezen, maar horen zeggen.
Herman ontspande. De oogluifels gleden als vanzelf omhoog. Voor zich zag hij ze staan, vijf in getal, de jongste 12, de oudste 17. Kort geknipte stekeltjes, een lange vlecht, de anderen mutsjes op. De vingers om iets geklemd, blikjes suikerdrank, half opgegeten chocoladerepen, een glimmende telefoon, een voetbal, een… knijptang?
‘Maar volgende week draaien ze ‘m weer, op SBS,’ zijn blik gleed over de jonge koppies. Sproeten, geen kuiltjes of streepjes te zien. ‘Geloof me, het is een klassieker. Krijgen jullie dat niet op school, bij muziek of film soms?’
‘Nee,’ zei de jongste.
‘Wilden jullie nog lang blijven?’ vroeg hij aan de middelste, een blik van verstandhouding afgesloten met een knipoog.
Die schudde van nee.
‘Is goed, welterusten hè.’ Zijn ogen twinkelden.
Zijn tweede kin tegen de borst gedrukt, raapte Herman de krant op. “De wenkbrauw”, gniffelde hij. In de verlichte woonkamer stak hij het papier voor zich op. ‘Minister wil buurtcoach initiatief-Zonneveld landelijk uitrollen: “Nu is het genoeg!”
LEES VERDER P 10-11: HONDEN OF KWAJONGENS IN UW TUIN?’
Hónden zijn het, fluisterde hij en sloot zijn ogen, het vel vlak als oppervlaktewater.

Door gastschrijver Ron Vaessen



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard