Verhaal #616 • Afgesproken thema: Factor 50

Invalide

Mijn vader is een karikatuur van zichzelf. Zijn karakter is goed te omschrijven – gevoel voor humor en sterk in het enthousiast herhalen van telkens dezelfde sterke verhalen, maar ook gehecht aan regelmaat. Een brede algemene ontwikkeling, maar ook een talent voor het aantrekken van pech. Hij is niet de handigste en werkt zich, tot zijn ergernis, vaak in onvoorziene situaties. Hij laat zich verzekeringen en abonnementen aansmeren door handige straatverkopers in het winkelcentrum.

Door Jos van den Broek

Dat aantrekken van pech en het belanden in onvoorziene situaties, was vroeger niet veel anders. Met zijn vieren kwamen we in de auto aan op het strand van Bakkum. Een autorit gekenmerkt door file, hitte en stress. Maar op het overvolle parkeerterrein was de beste parkeerplek, vlakbij het strand, nog leeg. We stapten uit, mijn vader liep voorop. Alles mee: lunchpakketten, droge kleding, emmertjes, schepjes en factor 50 zonnebrand. Ik had een vrij lichte huid en mijn ouders wilden mij behoeden voor verbranding. Ik zal een jaar of negen zijn geweest en herinner me dat mijn vader veelvuldig bij mijn moeder informeerde of ik voldoende was ingesmeerd. Even de golven in, en opnieuw insmeren. Meestal verbrandde ik niet.

Mijn vader is wars van seizoenkleding. Met zijn overhemd en pantalon zal het een geestige verschijning zijn geweest tussen de badgasten. Vanwege het zand, permitteerde hij het zich zijn schoenen en sokken uit te trekken. Hij verloor ze geen seconde uit het oog. Zo vloog de dag voorbij, tot half zes. Tijd voor patat. De spulletjes werden netjes ingepakt, de kinderen schoongemaakt en aangekleed en het gezelschap toog naar boven, richting een patatkraam. Mijn vader liep achterop.

Tot de patatkraam zijn we niet gekomen. Mijn vader stortte zich halverwege op een willekeurige handdoek en begon zijn schoenen weer uit te trekken. Zijn voeten waren volledig verbrand en opgezwollen. Jarenlang hadden ze geen zon gezien. Het was pas uren later toen we bij de auto aankwamen, mijn vader op de slippers van mijn moeder. Hij strompelde, maar wel voorop – de ongemakkelijke blikken van andere badgasten achter zich latend. Hij leek wel invalide. Met blote voeten, zo stelde hij, kon hij nog wel autorijden. De aanblik van de dikke, vuurrode voeten van mijn vader, deden mijn eigen voeten pijn. Dat gun je je vader nou ook weer niet, als kind zijnde.

Het parkeerterrein was bijna leeg, onze auto stond keurig vooraan – een bekeuring van honderden guldens achter de ruitenwisser. In de chaos en stress had mijn vader op een invalidenparkeerplaats geparkeerd, hij had een vooruitziende blik.



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard