Verhaal #604 • Afgesproken thema: XTC

Koper, nikkel, zink

Vin legde een twee-eurostuk op zijn tong en probeerde de metalige smaak eraf te zuigen, alsof het de suiker uit een waterijsje was. Je kon munten desinfecteren, in cola leggen of voorzichtig in de wasmachine laten meedraaien, maar iets van de smaak bleef er altijd aanzitten. Het lekkerst waren ze vers uit de handen van een Albert Heijn-caissière.

Door Mirjam Brouwer

Vin bewoog zijn vingers naar het toetsenbord van zijn laptop. Hij typte: ‘Te koop: HET ANTWOORD’. Hij had nooit willen werken en nooit willen stelen, maar leven wilde hij wel, en hij had eindelijk ontdekt hoe dat moest. ‘HOE WORD IK GELUKKIG?’ schreef hij in zijn nieuwe eBay-advertentie, zuigend op de munt. ‘Ervaringsdeskundige vertelt het geheim. Startprijs: één euro.’

Voor veel mensen was tijd waardevoller dan geld, maar bij Vin werkte het precies omgekeerd. Dat gegeven vormde de basis van zijn carrière. Hij had eens een halve dag voor iemand bij de Apple store in de rij gestaan om de nieuwste iPhone te bemachtigen, en hij had daarmee meer verdiend dan met een avond in de spoelkeuken. Ook bracht hij soms betaalde ochtenden met demente bejaarden door, terwijl hun kinderen haastig verder gingen met waar ze goed in waren. Vin vond het prima; hij at zandkoekjes met ze en tekende in kleurboeken, al ver voordat het hip werd. De tijdelijke tattoo op zijn arm had hem misschien wel zijn makkelijkst verdiende geld opgeleverd. Hij moest alleen regelmatig op openbare plekken komen en korte mouwen dragen, zodat het Thuisbezorgd.nl-logo goed te zien was.

Het duurde twee dagen voordat hij een bieder had die het antwoord wilde weten. Eén euro en twintig cent had die over voor het geheim achter een gelukkig leven; alleen als het via PayPal kon. Dat kon wel bij Vin want hij was een professional, maar eigenlijk vond hij dat digitaal geld te ver van de essentie verwijderd was. Munten moest hij hebben. Die lagen altijd onveranderlijk in de lades van zijn dressoir en toch veranderde hun waarde, zodat ze geen enkele dag hetzelfde waren. De Bulgaarse munteenheid was ooit zo ver gezakt dat het metaal meer waard was dan het geld zelf. In grote hopen werden de munten verkocht als schroot en omgesmolten.

Na nog twee dagen besloot Vin het bod van één euro twintig te accepteren. Er was één andere bieder geweest die hem een XTC-pil had willen geven voor zijn antwoord, maar in ruilhandel geloofde Vin niet. Het onzichtbare geld kwam binnen. Er lag weer een twee-eurostuk op zijn tong, hetzelfde of een ander, toen hij een email aan zijn koper begon te schrijven.
‘Hoe word ik gelukkig?’, typte Vin. ‘Geld is het enige wat je nodig hebt. Veel mensen weten dat niet, en daarom geven ze het zo gemakkelijk weg. Doe daar je voordeel mee.’ Zijn maag rommelde. Hij drukte op ‘verzenden’, en zachtjes, om zijn kiezen niet te breken op de twee-euromunt, begon hij kauwbewegingen te maken.



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard