Verhaal #591 • Afgesproken thema: Amsterdams gebouw

De andere kijk

Op de derde etage van het Amsterdamse herenhuis hangt een spiegeltje.
Deze spiegel is op een dusdanige manier gemonteerd dat je via hem op de straat kan kijken, zonder dat de voorbijgangers je zien.

Door Gabriël van Eekelen

De spiegel gaf veel geheimen bloot. Zo zag een bewoonster jaren geleden hoe haar partner wild zoenend afscheid nam van een veel te jonge, veel te blonde collega. Niet veel later braken harten, net als het servies.
Of die ene keer dat een toerist het nodig vond om stomdronken in de brievenbus te pissen. Want dat is lachen. Helaas voor hem had de Duitse Herder van de benedenbuurman zin in worst.
De spiegel kijkt ernaar. Observeert.

De spiegel kijkt ook naar binnen.
Binnen ziet hij uitgebluste stellen op de bank naar RTL Boulevard kijken. Hij is getuige van wilde vrijpartijen, extreme ruzies, dronken familiedinertjes, kindermishandeling. Achter de dikke eikenhouten voordeur, op de derde etage, wordt het leven vormgegeven zoals het is. Zonder masker geeft de mens zich bloot. Met haar dierlijk instinct. Evolutie is ver te zoeken in de veilige haven die thuis heet.
De mens is in staat zichzelf telkens weer te verbeteren. Zeker op technologisch vlak. Jammer alleen dat het niet in staat is om van haar fouten te leren.

Zo was de spiegel getuige van de geboorte van een prachtig meisje. Een onschuldig hoopje mens, volledig afhankelijk van haar ouders. In de tien jaar dat het meisje op de derde etage woonde zag hij haar groeien. Van een klein mensje ontpopte ze zich tot de miniversie van een prachtige vrouw.
De spiegel was op een vroege morgen ook getuige van het moment dat het meisje zwijgend haar koffer pakte, een briefje op tafel legde en de deur zachtjes sloot. Uren later las de moeder het papier. De spiegel kon de woorden maar net lezen, zo klein was het geschreven: “Nooit meer zal papa aan mij komen,” stond er.

Een ander gezin woonde er, muisstil. Als ze al liepen was dat in de nacht, op sokken. Dat hield het gezin zeker een jaar vol. Tot het moment dat de spiegel groene mannen met ronde helmen en geweren de zware eikenhouten deur zag ontwrichten. Met veel kabaal werd het gezin de etage afgeschopt. Behalve het jongste kind dat zich door zijn moeder had laten opsluiten in de dekenkist.
De sleutel hing aan zijn moeders nek.Pas twee dagen later werd hij bevrijd door een jonge vrouw, Gisela Söhnlein.
Nog geen uur later werd de etage leeggeroofd. Pas na jaren richtte een nieuwe bewoner er zijn droomhuis in. De koelkast vol drank, zijn vrouw elke week een blauw oog verhullend met make-up.
Mensen leren niet van hun verleden.

Het raam wordt geopend. Een schroefmachine verlost de spiegel van zijn stevige positie, drie hoog bij het raam, ergens in een Amsterdams herenhuis.
De spiegel wordt naar binnen getild en verwondert zich door de grootte van de ruimte. Al die jaren zag hij een klein gedeelte van de kamer. Nu ziet hij een enorme grote ruimte, vol met kleine nissen, ornamenten aan het plafond en op de vloer keukentrapjes, blikken verf een grote zwarte emmer.

Achteloos wordt de spiegel in de emmer gegooid. Een barst is het gevolg. Via een touw wordt hij door het raam naar het trottoir gedelegeerd en iemand stort de spiegel uit in een grote container. Vanuit zijn nieuwe positie ziet hij het raam, het raam waar hij al die jaren mee verbonden was. Zijn nieuwe eigenaar installeert een camera op zijn plekje.

Technologie. It’s a bitch.



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard