Verhaal #225 • Afgesproken thema: Oud & Nieuw

Lege champagneglazen

Hij probeerde te herinneren wat de kleur was van het drankje dat in de champagneglazen had gezeten.

Hij zag het residu tegen het glas plakken, maar het had voor hem nu een onbestemde kleur. Paars? Oranje? Het was geen gewone champagne geweest.
Hij kon zich van de avond weinig herinneren. De confetti, die nu nog op de tafel lag, de papieren hoedjes, dat ze in de serre hadden gestaan toen het vuurwerk boven de stad oplichtte. “Wat prachtig,” had de vriendin van zijn vrouw gezegd, en ze had gekird op een manier die hem opwond. “Ik kan me voorstellen waarom jullie dit huis hebben gekocht.” Hij had zijn vrouw geknuffeld. Hij was op dat moment gelukkig geweest.
Geen stiltes of twijfels die ’s nachts meester van hem werden. Geen plafond dat leeg terugstaarde. Dus wat was er daarna gebeurd?
Plotseling had hij een beeld voor zich. Sjors, die met een nieuwe fles in de deuropening stond. Ze hadden gelachen. Gejoeld. Geklapt. De glazen bijgeschonken en waren gaan dansen op muziek die hij had opgezet. Ze hadden de lichten uitgedaan, zodat ze konden blijven kijken naar de laatste vuurpijlen die de hemel in rood en groen oplichtte en waardoor de kamer op een vuurzee leek. Zijn vrouw had gelachen en hem gezoend.
Het voelde allemaal natuurlijk. Vloeiend. De muziek bonsde. Ze wisselden van partners. De eerste stap in een nieuw begin. Een begin dat ze door-en-door hadden besproken.
Hij weet niet goed wanneer het misging. Ergens na de zesde of zevende glas, toen hij uit de W.C. kwam en Sjors en zijn vrouw in dat groene en gele licht zag dansen. Zijn heupen schurend tegen haar schede aan.
Sjors’s vrouw stond aan de zijkant. Ze hield het champagneglas lachend tegen haar mond.
“Wat moet dat?” had hij gezegd en de vrouw van Sjors probeerde hem op de dansvloer te trekken, maar hij had plotseling een golf van woede in hem gevoeld. Onbestemd. Onbestuurbaar. Lava spuwde. Een roodgroene zee. Het huis. De druk. De stiltes. De voornemens dat in het nieuwe jaar alles nieuw moest zijn. En wat was het? Droogneuken tegen een been.
Het leek op dat moment allemaal belachelijk. Hij had Sjors omgedraaid en hem op zijn bek geslagen en zijn vrouw had daar slechts met een “O” op haar gezicht in dat groene, rode licht gestaan.
“Wat mot dat?,” had Sjors gezegd, die zijn glas had laten vallen.
“Dit was toch de afspraak?”
Maar hij geloofde het niet en had opnieuw geslagen en had de oude schoolvriend van zijn vrouw, en zijn echtgenote, de deur uitgejaagd.
“Je bent een klootzak,” is het enige dat ze tegen hem had gezegd.
Nu wist hij het weer, nu hij hier zo zat. Onder z’n linkervoet lag een geplet feesthoedje.
De champagne, de tweede fles was roze geweest.

 

Geschreven door Anthonie Holslag
Auteur van onder meer de bundel ‘Zwarte muren’ (2012) en de novelle ‘De kerstboom’ (2013)



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard