Verhaal #579 • Afgesproken thema: Erfenis

De grote Three Dot Oh

De geur van goedkope koffie vulde het kleine kantoor. Peter veegde zijn klamme handen af aan zijn bruine corduroy broek en staarde in zijn kop koffieprut. Het was nog vroeg in ochtend en nog niet iedereen was op kantoor.

Door Erik van Asselt

Natuurlijk had hij de verhalen al gehoord. Blijkbaar was er een hoge pief van het hoofdkantoor aanwezig. Een echte Amerikaan. En toevallig wilde de beste man deze ochtend met Peter spreken. Wat zenuwachtig nam hij een slok van zijn koffie. Op dat moment zwaaide de deur open van het kleine kantoortje en een grote man in pak kwam binnen gelopen.

“Peter,” brulde de man met een dik Amerikaans accent. “Wat ben ik blij dat je er bent.”
Peter knikte en schudde de man de hand. Het was een ferme handdruk. Eentje die je na een half uur nog voelt. Peter ging weer zitten en de Amerikaan nam plaats tegenover hem. Er was iets aan deze man. Alles was net iets te perfect. Zijn haar zat perfect. Zijn pak zat perfect. Zijn nagels waren ook te perfect. Om één of andere reden wekte het irritaties op bij Peter, maar hij liet niets merken.

“Ok, Peter. To the point. Ik zal eerlijk zijn. Dit is niet een happy conversation die we gaan hebben.” Peter voelde een baksteen in zijn maag vallen, maar knikte mak mee.
“You see, we zijn aan het kijken hoe we het anders kunnen doen. Je weet wel. Meer Three Dot Oh.” De Amerikaan legde extra nadruk op het einde van zijn zin. Peter nam nog een slok van zijn koffie, alsof hij daarmee de bittere nasmaak van de marketingtermen probeerde weg te spoelen.

“En ik heb gekeken. De tekenaars zijn goed bezig. Veel interactie. De schrijvers heel bewust van de customer lifecycle. Maar nu kom ik bij jouw bureau. Kun je mij vertellen wat je hier doet, Peter?”
Peter schraapte zijn keel en knipperde even verwildert met zijn ogen. “Het is vrij simpel. We krijgen brieven en e-mails van onze lezers en ik beantwoord ze.” De Amerikaan legde zijn rechter wijsvinger op zijn lippen en knikte met gesloten ogen.
“Kijk, Peter. Dat is dus waar ik mee zit. Dat is totaal niet van deze tijd. E-mails en brieven? Hello, de 90s hebben gebeld. Ze willen hun job terug. Snap je? Kids van tegenwoordig zitten op social media, Snapchat en Tumblr. En kijk naar jezelf. Je bent een erfenis uit het verleden. Hoe lang heb je al deze job? Dertig jaar? Nee, en dit is waar ik dus de message moet brengen.” Peter keek de Amerikaan aan en zag de glinstering in zijn ogen. De man genoot van dit moment. Peter wist het zeker.

“No hard feelings, maar ik ben bang dat er geen ruimte meer is voor de Donald Duck brievenbus bij ons vrolijke weekblad.”

Enkele weken later zat Peter in zijn woonkamer. Hij had de televisie aangezet en genoot van een bordje havermout. Het ochtendjournaal schalde door de kamer en Peter keek verrast op. “Onvrede in Nederland. Kinderen in heel Nederland zijn in opstand gekomen. Zowel op social media als op het schoolplein heerst er woede en verdriet. De reden daarvoor is de plotse verandering bij het Donald Duck weekblad. Sinds deze week is het niet meer mogelijk om een antwoord te krijgen op brieven en e-mails naar de doldwaze gekke eend hemzelf. Management van het vrolijke weekblad heeft nog geen reactie gegeven.”

Peter lachte. Zijn mobiele telefoon ging al voor de twintigste keer af deze ochtend. Hij pakte het op en keek op het scherm. Hij herkende het nummer. Hij had er immers dertig jaar gewerkt. Snel drukte hij het gesprek weg en gooide het toestel aan de kant. “Deze erfenis uit het verleden heeft even geen tijd voor de onzin van het heden.”



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard