Verhaal #561 • Afgesproken thema: Lampenkap

De lampenkap

Waar wil je eerst naar toe?’ vraagt Michel aan Clara, terwijl de misselijkmakend weeïge geur van nieuwe meubelen zijn neusgaten vult. Onder hen klinkt schel gegil vanuit de ballenbak. Hij masseert zijn slapen, terwijl Clara zich bedenkt hoe schattig ze die kinderen vindt. Even legt ze haar hand op haar platte buik.

Door Nora de Ruyter

Als ze maar niet weer over baby’s begint, denkt hij. Als hij maar niet mijn gesprekken over kinderen gaat ontwijken, denkt zij. Clara vist een lijstje uit haar broekzak en overhandigt het aan haar vriend. Het papiertje kraakt als Michel het opent.
‘Lampenkap, kussens, bijzettafel.’ Hij kijkt haar aan. ‘Mijn vader had nog wel een lampenkap over. Had ik dat niet gezegd?’
Clara drukt haar kaken op elkaar. ‘Jawel,’ zegt ze, terwijl ze een donkere lok achter haar oren veegt. ‘Maar we moeten toch de hele winkel door. We kunnen net zo goed even rondkijken, toch?’ Ze heeft moeite niet met haar ogen te rollen. Waarom wil hij altijd tweedehandsspullen? En zag hij zelf niet hoe lelijk dat ding was? Michel draait even met zijn schouders en denkt aan de onbetaalde rekeningen. Waarom wil ze steeds alles nieuw hebben? Die lampenkap was prima! Nee, geen ruzie maken, zegt hij snel tegen zichzelf. Dat hebben ze de laatste tijd al genoeg gedaan.
‘Tuurlijk, lieverd,’ zegt hij, maar het komt er gemaakt uit, nep, en hij hoopt dat Clara het niet hoort. Hij heeft geluk.
‘Die zou mooi boven onze eettafel staan, denk je ook niet?’ zegt Clara, wijzend naar een paarse lampenkap. Michel fronst en werpt een blik op het wanstaltige ding. En dan vond ze die van haar vader lelijk? Subtiel zijn, zegt hij tegen zichzelf. Hij schraapt zijn keel.
‘Misschien moeten we nog even doorzoeken.’
Clara voelt de woede in haar borrelen. Waarom moet hij nou altijd haar smaak bekritiseren? Nee, niet kwaad worden, houdt ze zichzelf voor. Wees de volwassene. Of doe gewoon alsof het zijn idee was.
‘Zei je niet dat ons appartement iets meer kleur kon gebruiken?’
Michel kijkt haar aan. Ze manipuleert hem. Hij denkt aan de woorden van zijn vader: “het is de ruzie niet waard.” Kom op, Michel, zegt hij tegen zichzelf. Iemand moet iets doen om de relatie in goed vaarwater te leiden. Misschien redt deze lampenkap je relatie wel. En waarschijnlijk geeft ze je dan op een ander vlak wel je zin. Hij bestudeert het ding wat beter.
‘Misschien heb je wel gelijk,’ zegt hij. ‘Hij is eigenlijk best leuk.’
Tevreden steekt Clara de lampenkap onder haar arm. Bingo, denkt ze. Voor vandaag heeft zij de relatie gered. Misschien kan ze vanavond zelfs wel over kinderen beginnen. Ze stelt voor Chinees te halen, Michels favoriete eten, om hem tegemoet te komen. Bingo, denkt hij, terwijl hij haar hand pakt. Heeft hij dat niet goed gedaan? Misschien vergeet ze nu die kinderen even, denkt hij bij zichzelf. Tevreden kijkt hij naar de lampenkap onder Clara’s arm, die hij bijna een zoen zou kunnen geven.

Nora de Ruyter is de auteur van het boek ‘Verborgen gezichten’, momenteel werkt ze aan haar tweede boek. Daarnaast blogt ze over psychologie en creativiteit op www.noraderuyter.nl



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard