Verhaal #550 • Afgesproken thema: Slechte mensen

Natasja

Natasja zit niet graag thuis. Met haar 37 jaar voelt ze zich nog even jong als toen ze 17 was en van hot naar her ging op haar metallic-paarse Aprillia.

Door Carmen Felix

Nu heeft ze dat paarse beest jaren geleden al ingeruild voor Jeroen, Sterre en Sem, maar dat wilde zit er nog steeds in. Je zou het echter niet zeggen. Van buitenaf lijkt Natasja een doodgewone, Nederlandse moeder. Met een leuke, doodgewone vent. En een prima, doodgewone part-time baan als receptioniste bij een Opel-dealer.

De baan zelf, daar wordt Natasja niet warm of koud van. Maar haar collega’s, daar kan ze wel wat mee. Tenminste, ze weet dat als ze zou willen, dan zou ze iets met ze kunnen. Allemaal. Tegelijkertijd. Zonder blikken of blozen. Natasja was op haar 17e al een meisje met een grote, hongerige mond en een onverzadigbare drang naar het vullen van die mond. En dat vullen gebeurde met behulp van een Feigling en een Apfelkorn hier of daar maar Natasja had toch echt een flinke voorkeur voor iets meer eiwit.

Dat snollerige aspect is ze nooit ontgroeid. En dat is ook precies de reden dat ze het al 8 jaar volhoudt bij Opel-dealer Van Sluis in Nijkerkerveen. De mannen die daar werken grommen stuk voor stuk als uitgedroogde honden naar Natasja zodra ze de zaak binnenloopt. Hoge hakken, te korte rokjes en een vlezig decolleté. Deze moeder weet exact wat haar Pappenheimers nodig hebben om het uit te houden bij Van Sluis. Al jarenlang speelt Natasja een soort geile ijskoningin waar iedereen naar mag loeren en op mag rukken. Ze wist dat het gebeurde en niets heeft haar ooit zo goed doen voelen. En het was ook de enige reden dat haar contract steeds verlengd werd. Na 8 jaar wist ze namelijk nog steeds niet hoe Excel werkt en vergeet ze soms de naam van de autodealer te noemen tijdens het opnemen van de telefoon.

Maar de laatste maanden is er iets veranderd. Natasja is zich gaan vervelen. Haar man, haar baan, haar kinderen… ‘Het zal allemaal wel’ denkt ze vaak. Toen ze onlangs geen oppas kon regelen voor kleine Sem heeft ze de peuter meegenomen naar de zaak. De hele dag hield ze het grut op haar heupen. Daar liep ze dan, te tippelen op die hoge hakken, met het kleine blonde koppie van Sem tegen haar dikke linkertiet aangeduwd. Mario, een van de monteurs, sloeg haar de hele dag gade. Rond half 5, toen de showroom en garage praktisch verlaten was, liep hij met grote stappen naar haar toe. Sem lag op haar schoot, in haar armen te slapen. Natasja was aan het CandyCrushen op haar telefoon. Het werd geilzwart voor Mario’s ogen. Hij stopte voor haar, ging door z’n knieen en stak z’n met olie besmeurde zwarte, grote handen onder haar rokje en in haar kutje. “Waarom duurde dit zo kankerlang, Mario?” siste Natasja hem toe. Ze legde Sem op de grond onder haar bureau en trok Mario aan z’n goedkope broekriem naar d’r toe. “Neuk me nu. Maar hou wel je mond. Sem slaapt.” hijgde ze. Ze was tenslotte geen slechte moeder.



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard