Verhaal #545 • Afgesproken thema: Roken

Het laatste avondmaal

Tussen twee vingers schoot ik de nog brandende peuk weg en liep nietsvermoedend haar huis binnen. Ik was er al een keer geweest, dus ik wist waar elke kamer voor diende.

Door Maurice Swiersema

Bij binnenkomst leek het alsof ze al op me stond te wachten. Ik hoefde niet eens aan te bellen en het eten had ze al zo goed als klaar. Ze raakte me niet aan bij de begroeting, laat staan een kus. Op zich niet zo vreemd, misschien zat ze met haar hoofd bij het koken.

Ik hoefde alleen nog even de spaghetti af te gieten en we konden aan tafel. De vriend via wie ik haar had ontmoet en die in hetzelfde huis woonde als zij, kwam ook even langs met zijn vriendin. Ze wilden na ons koken en hij hintte nog even op een feestje de volgende dag waar we allebei zouden zijn. Achteraf gezien vraag ik me nog steeds af of ze haar plannen al aan hem had verteld voor mijn komst. Ongetwijfeld.

Tijdens het eten vertelde ik over mijn vakantieplannen en andere bijzaken. Misschien had ik toen al een beetje moeten aanvoelen dat er iets aan de hand was. Behalve over hoe lekker ze het eten vond, voegde ze barweinig toe aan het gesprek. Er bestond een soort afstand die onbewust vergroot werd toen ze me zei dat ze iets moest vertellen. Of ik even wilde gaan zitten. Ik plantte me op de driezitsbank waar nog genoeg plek was voor ons beiden, maar zij besloot om bij de eettafel te blijven hangen.

Toen kwam het hoge woord eruit.

Ik kon me geen houding geven, wat niks te maken had met de slecht gevormde bank. Ik snapte niet goed waarom en vroeg of ze het echt zeker wist. Ze zei van wel. Ze vroeg of ik nog iets wilde weten, maar ik wist niks meer zeker. In mijn hoofd was het stil en stormachtig tegelijk.

Of ik nog wat water wilde, ze had ook bier. Met een brok accepteerde ik het water van haar en staarde voor nog eens vijf minuten in het glas. Het leek uren te duren voordat onze gemeenschappelijke stilte uiteindelijk onderbroken werd door de gemeenschappelijke vriend die binnenkwam.

Hij wilde nu echt beginnen met koken en het leek me beter iedereen achter te laten om zo verdere ongemakkelijkere situaties te voorkomen. In de slechtst denkbare situatie zou ik op haar slaapkamer zitten met een doos tissues op mijn schoot, tevergeefs vragend om nog wat meer tijd en een laatste sprankje hoop.

Met een verdwaasd hoofd droop ik af, terug naar mijn fiets. De sigaret lag er nog steeds, maar het vuur was inmiddels voorgoed gedoofd.



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard