Verhaal #221 • Afgesproken thema: Kerst

Hoe Marloes toch nog vakantie kreeg

Nelson Mandela wilde niet de beroerdste zijn. Hij begreep wel dat het ook een beetje zijn eigen schuld was.

Goed, Nederlands leek toch minder op het Afrikaans dan hij altijd had gedacht maar hij had wat al te makkelijk aangenomen dat het papier dat hij die middag ondertekende een pagina was in een gastenboek. En de dame van de sociale dienst in Middelburg had met veel geduld uitgelegd hoe lastig het zou zijn om de boel terug te draaien: het zou een boel papieren rompslomp vergen, hij zou de ten onrechte uitgekeerde bedragen moeten terugbetalen en het was sowieso maar de vraag of de 95 jarige oud President van Zuid Afrika de afwikkeling nog mee zou maken.

Marloes had te doen met de oude man die tegenover haar zat. Ze had vele cliënten in uitzichtloze situaties gesproken maar dit was toch een schrijnend geval: één handtekening, gezet in een onbewaakt ogenblik onder een verdwaald formulier betekende voor de man die zevenentwintig jaar van zijn leven had doorgebracht in de gevangenis van een onwrikbaar systeem, opnieuw eenzame opsluiting. Maar nu in de bureaucratische molen van de Middelburgse sociale dienst.

Vanuit de lokale politiek was de druk hoog geweest om een stevige uitstroom te realiseren en Marloes had haar targets nog niet gehaald. Er waren nog maar een paar werkweken te gaan voor het einde van het jaar en ze wilde eigenlijk de dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw lekker vrij nemen. Als ze er in zou slagen nog één van de oudere dossiers af te ronden, zou haar chef tevreden kunnen zijn en zou de wethouder het succesje hebben dat hij zo dringend nodig had om 2013 niet helemaal in het teken van de onverklaarde uitgaven tijdens een even onverklaarde zakenreis naar Bangkok te eindigen.

Dus daar zat voormalige vrijheidsstrijder aan het kleine bureautje in hokje nummer zes op het stadhuis van Middelburg. De bijstandsconsulente draaide de monitor naar hem toe en wees op een paar invoervakjes: ‘U staat al sinds 2002 ingeschreven, en u bent inmiddels een fase 3 client.’, sprak Marloes die haar beroepsmatige strengheid voor deze ongemakkelijke gelegenheid probeerde te onderdrukken. ‘Ah. En wat betekent dat, mevrouw?’, informeerde het boegbeeld van de anti-apartheidsstrijd. ‘Dat betekent dat u elk werk zult moeten accepteren dat u wordt aangeboden.’ De consulente klikte op een paar knoppen, stelde een filter in en selecteerde snel vier vacatures die ze voor hem uitdraaide: ‘Ik print voor u deze vier vacatures uit. Ik wil met u afspreken dat u vandaag nog belt met de contactpersonen – u ziet de telefoonnummers hier staan. Ik denk dat u wel een kans maakt om voor een gesprek te worden uitgenodigd en het lijkt me sterk dat u met uw charisma de baan niet zou krijgen.’

Ze had al een paar dagen niets van Madiba gehoord toen ze op een goede ochtend aankwam bij het stadhuis. Binnengekomen in haar goed verwarmde kantoor trok ze de handschoenen uit die ze die avond ervoor van Sinterklaas had gekregen. Ze wilde net de bijpassende sjaal op de kapstok hangen toen haar chef binnenliep: ‘Gefeliciteerd Marloes, je hebt een uitstromer!’, riep hij opgetogen, ‘dat scheelt ons beiden weer een boel gedoe!’ Marloes keek hem verbaasd aan: ‘Wat bedoel je?’. ‘Client 1807-001M, hij is gisteravond overleden. Nou, je vrije dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw zijn in ieder geval in orde, ik zal je aanvraag even akkoorderen in het systeem’, riep hij nog snel terwijl hij de kamer uitliep.

Door: Fedor van Eldijk
Auteur van ‘De Alfabetweter’, ‘Een Ander Boek’, ‘Een Normaal Boek’ en ‘Binnenland 1’ – zie normalemensen.nl



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard