Verhaal #506 • Afgesproken thema: Vreemdgaan

Proost, op de toekomst

De schoen die ze uitschopte raakte bijna het scheenbeen van de ober die haar bestelling kwam opnemen, maar ze miste net en hij glimlachte. Haar dorst riep bier, maar haar mond noemde een Chardonnay die op de kaart stond aangeprezen als dé wijn uit de Auvergne.

De zon begluurde haar sproetjes en haalde ze over meer van zich te laten zien. Eindelijk de zon. Vanmorgen had ze bij de herberg waar ze had overnacht haar winterse kleding achtergelaten. Die zou ze nu ze steeds zuidelijker kwam niet meer nodig hebben.

De batterij van haar mobieltje was leeg. Ze had het ding al ruim een week niet meer opgeladen. Het contact met haar moeder was na een paar weken verwaterd. ‘Ik moet dit alleen doen mama’, had ze gefluisterd om haar kamergenoten in het hostel niet wakker te maken. Sindsdien kreeg de telefoon elke twee weken een beetje eten en daar moest hij het mee doen. Deed hij dat niet, dan was het ook goed. Rust. Totale afzondering was haar doel. Haar leven moest terug op de rit en hoewel Anette had gezegd dat ze haar leven toch niet op kon pakken als ze maandenlang ging wándelen notabene, deed Manon het toch. Nog geen twee dagen nadat ze de mailwisseling tussen Jos en die snol uit Purmerend had gelezen, wist ze dat ze dit zou gaan doen.

Een wandeltocht naar Santiago de Compostela stond al jaren op haar verlanglijst, maar ze durfde nooit weg. Bij elke stap die ze zou zetten wist Manon dat ze zich af zou vragen wat Jos op dat moment aan het doen was. Ze probeerde het wel om hem te vertrouwen, maar er knaagde altijd iets. En ze had gelijk, behalve met het idee dat ze maandenlang op reis moest voor hij vreemd zou gaan. Hij deed het gewoon onder haar neus, paalde die troela en kroop dan bij haar in bed. Ze was de laatste weken vaak misselijk geweest als ze dat voor zich zag, maar dat werd minder en dat was goed. Ze wilde er van af zijn als ze weer thuis was.
Als alles goed zou gaan zou ze voordat de zinderende hitte aanbrak haar eindbestemming bereiken.
Anette zocht in de tussentijd naar een appartementje in Amsterdam en ze vertrouwde op haar vriendin; als ze thuis kwam kon ze er misschien wel meteen in. Ze was jong en kon zoveel leuke dingen gaan doen, nieuwe mensen leren kennen, nergens aan vastzitten en gewoon helemaal opnieuw beginnen. Lekker in haar eentje. ‘Lekker rondneuken’, noemde Anette dat. En ach, misschien deed ze dat ook wel. Al was het maar om Jos een hak te zetten.

Ze zocht haar schoenen met haar voeten en wenkte de ober. Een speelse glimlach plakte op zijn gezicht toen hij quasi voorzichtig naar haar toe kwam. Ze zocht haar portemonnee in haar heuptasje en lachte zenuwachtig toen ze hem niet kon vinden. Ze trok haar backpack op schoot, duwde wat kleding aan de kant en zocht verder. Haar vingers grepen iets en ze trok haar hand uit de tas om haar vangst te bekijken. De Chardonnay tolde in haar hoofd en haar maag draaide zich om. In haar geopende hand lag een tampon. De eerste die ze zag sinds de tien weken dat ze op reis was.



Wie is Linda van Doorn?

Linda is redactrice bij Lef Magazine, dramatisch theaterbeest uit 's-Hertogenbosch en specialist ‘lachen om flauwe grappen’ bij Het Schrijversgenootschap. ‘Ik werk met woorden,’ zei ze op haar sollicitatiegesprek en sindsdien moet ze van ons verplicht tijdens elke redactievergadering de superhandige Schrijversgenootschap-overall™ (met zakken voor alle soorten pennen en notitieblokken!) aan. Linda schrijft sinds februari 2014 voor Het Genootschap en haar indrukwekkende digitale fanschare rept al vanaf het begin van “de beste schrijver op de website”. Daar zijn we dus mooi klaar mee. Drama op de redactie. (JE / HdK) Volg Linda op Twitter →
Standard