Verhaal #490 • Afgesproken thema: Op muziek

De ochtend van de draak

Zij speelt dat ze een prinses is. En haar broer ‘was’ de draak. “Papa, wil jij de ridder spelen? Jij hebt al ooit ridder gespeeld in dat toneelstuk, dus jij kan al zwaardvechten!” Mijn ‘sorry lieverd, papa heeft last van zijn rug’ doet haar even kijken als een oorwurm, maar het spel is nu belangrijker.

Ik zit op de bank en kijk naar mijn kinderen. Wat gaat het snel. Met hem zat ik twee uur in de verloskamer nadat hij geboren was, omdat moeder nog naar de operatiekamer moest. Met dat klein hoopje pruttelend mens in mijn armen, besloot ik dat ik er altijd voor hem zou zijn.
Nu speelt hij het fantasiespel alleen omdat zijn zusje het wil. Met een schuin oog kijkt hij naar mijn laptop, waar een ander spel wacht. Hyperfocus aan en weg wereld. Weg gevaarlijke draken en mooie prinsessen. Weg zusje. Ook al roept ze nu dat hij haar niet kan verslaan omdat zij ineens toverkracht heeft, ze is zijn aandacht kwijt; hij neemt het voor lief. Zijn ogen dralen naar mijn computer, daar wachten de grote, groene draken die hij zelf online gecreëerd heeft. Online draken die je zelf gecreëerd hebt zijn ook altijd beter dan de draken in je hoofd.
Ik lach schamper om die gedachte. Hij moest eens weten. Ooit zal hij leren dat de wereld elke ochtend ontwaakt zonder online draken. Maar wel met hele andere draken, die je op een veel fantasielozere manier moet bevechten. Speel jongen. Kies om nu nog te spelen. Met je zusje. Vertrouw me maar.

Haar geboorte was snel, bijna te snel voor mijn fototoestel. Ze doet eigenlijk alles snel. Als uk lopen en praten. Later fietsen en zingen. De dingen met haar iPad, op school, toneelspelen, vriendinnen maken. Ze aard erg naar haar vaartje. Er zal een tijd komen dat ze dingen te snel zal gaan doen naar mijn zin. Die tijd mag voorlopig nog wegblijven. Als ik haar nu ’s ochtends wakker maak voor school, heeft ze steevast hetzelfde ritueel. Ze draait zich als door een bij gestoken om, spert haar ogen open, ziet mij en zegt: ‘Papa!’ En dan knuffelt ze me. Haar hele gezicht verraadt dat ze net een mooie droom had, maar mij liever ziet. Haar fantasie neemt haar naar plaatsen waar zelfs haar vader nooit geweest is. Ontwaak nooit helemaal uit je fantasie meisje. Zweef zolang je kan. Vertrouw me.

Ik pak de afstandsbediening van de bank en spring op. “Waar is die draak!” Stralende glimlachjes breken door op de van schrik vertrokken gezichtjes. Ik duik naar voor en prik met de afstandsbediening in zijn buik. “Daar!” roep ik, zijn ogen beginnen te glinsteren en ik zie dat de online draken wel even kunnen wachten. Hij valt neer met een stervenskreet. Zijn zusje vliegt om mijn nek: “Kijk! Zie je nou dat ik kan toveren! Ik heb de rug van de ridder beter gemaakt!”


Bij het thema ‘op muziek’ moet het verhaal enigszins betrekking hebben op een liedje. Bij dit verhaal is dat ‘Dawn‘ van Navarone:




Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard