Verhaal #484 • Afgesproken thema: Fuif

Het perfecte cadeau

We lopen door het regenachtige centrum van Almere, waar de dikke regendruppels op de puien van de marktkraampjes kletteren. Het maakt hetzelfde geluid dat mijn collega produceert als ze met een krappe deadline een stuk aan het tikken is. Dof geroffel dat maar door blijft gaan, tik, tik, tik.

“Mam, zullen we daar naar binnen gaan?”
“Hmm, het ziet er een beetje goedkoop uit.”
“Ja, dat is nu juist de bedoeling. Je wilde toch iets kopen waar ze echt blij mee zou zijn? Een kind van vijftien zit echt niet te wachten op een duifgrijze kasjmieren trui of op een vulpen met haar naam erin gegraveerd.”
“Wat is daar mis mee? Ik heb haar vorig jaar nog een…”
“Die vulpen ligt nog steeds ongeopend in de doos, stof te happen op de kast.”
“Ok, ok. We kijken hier wel eventjes. Al snap ik niet dat een jonge meid niet blij is met een prachtige pen waar ze haar hele leven mee kan doen.” Ze pakt me net iets te stevig bij mijn arm en duwt me de winkel binnen. Een zee van vrolijke frutsels strekt zich voor ons uit. Pennen met pluimen die uit de jaren ’90 lijken te zijn overgekomen, papieren pompoms voor in huis, krukjes van karton en linnen tasjes met motiverende motto’s.
“Mam, kijk! Wat vind je van deze schattige notitieboekjes?” Ik houd een boekje omhoog met op de kaft de tekst ‘Good girls go to heaven, bad girls go everywhere’.
Mijn moeder trekt haar linker wenkbrauw omhoog en krijgt het voor elkaar om tegelijkertijd beide mondhoeken naar beneden te laten wijzen. Hetzelfde gezicht trok ze vroeger als ik haar smeekte of ik alsjeblieft naar de discotheek mocht met mijn nieuwe vriendje.
“Wat denk je zelf? Ik denk toch echt dat een mooie zilveren bedelarmband…”
“Maham! Je bent niet voor je eigen kleindochter aan het winkelen, maar voor Kate Middleton.”
“Sophie, kom nou. Dat is niet het geval. Ik probeer haar iets te geven waar ze echt iets aan heeft, iets waar ze later ook nog bij mee is. Ik betwijfel ten zeerste of dat het geval is met het boekje dat jij hebt uitgezocht.”
“Ok, zoek jij hier dan iets uit waar ze blij mee zou zijn.”
“Prima” zegt ze. Ze draait zich abrupt om en ze schrijd langs de rekken, af en toe iets oppakkend.
“Aha, deze vind ik mooi!” zegt ze, terwijl ze een klein blauw armbandje met een hartje en een hamsahandje uit het rek vist. “Dit is iets wat Laura graag zou dragen, niet?”
“Die is inderdaad best leuk, mam. Daar zal ze…”
“Oh nee, hij is maar €6,00. Nee, ik denk niet dat dit gaat werken.”
“MAM! Hij is juist perfect, ik denk dat ze hier blijer mee zal zijn dan met een suffe pen van €300. Ik weet het wel zeker, aangezien ze die pen van vorig jaar nog met geen vinger heeft aangeraakt.”
“Prima, als jij het zegt. Dan wordt het deze. Maar dan sta ik er wel op dat ik voor de catering op het feestje zorg. Dan kan ze haar vriendinnen in ieder geval heerlijke hapjes voorzetten. In plaats van de knakworstjes in bladerdeeg die jij ieder jaar weer tevoorschijn haalt.”
Ik bijt op de binnenkant van mijn lip, maar knik.
“Prima, mam” zeg ik, terwijl ik naar de kassa loop. Ik kijk later wel weer hoe ik daar onderuit kan komen.

Door: Marijn Baar



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard