Verhaal #479 • Afgesproken thema: De 10 geboden

Poort

Ze wierp haar tas op de stoel en keek hem met twinkelende ogen aan. ‘Nog iets spannends gebeurd het weekend?’ Aan de blik in haar ogen wist hij dat ze hem in de maling nam.

‘Ach, niets bijzonders…’ mompelde hij en tuurde op zijn scherm. Hij keek naar beneden en zag de vetvlek op zijn lichtgele blouse. Hij mopperde in zichzelf, ook dat nog. Uit beleefdheid stelde hij dezelfde vraag en dat was voor haar het teken zich theatraal in haar stoel te laten vallen en haar hoofd in haar nek te werpen.

‘Zaaaaaalig,’ kreunde ze, en hij voelde direct zijn broek strak spannen. Ze wist het. Het loeder wist gewoon hoe ze hem gek moest maken met haar flirterige gedrag. Kwaad op zichzelf checkte hij de camera’s, keek de lijst na en tuurde op het scherm welke lift eraan kwam. Niet hem, ze kreeg hem niet gek. ‘Zeker bij moeder de vrouw gezeten?’ rolde lachend uit haar mond. Direct voelde hij een steekje in zijn longstreek, het vals secreet. Niet doen, maande hij zichzelf, gij zult niet slecht over anderen denken of roddelen. Hij schraapte zijn keel. ‘Inderdaad ja,’ sprak hij. ‘Ik heb mijn moeder verzorgd en ben zondag na de kerk gaan vissen.’ Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze hem spottend aan en streek over haar strakke bloesje. ‘Oh wat keurig,’ sprak ze geaffecteerd. ‘Precies zoals het heurt. Ik ben blij voor je, heur!’ Opgewekt keek ze hem aan en boog voorover zodat hij haar diepe decolleté wel in moest kijken. Ze likte langs haar lippen. ‘Nooit de enorme behoefte om eens volledig uit de band te springen? Om eens helemaal los te gaan en de boel de fucking boel te laten?’ fluisterde ze en de hitte sloeg toe. Hypnotiserend boorden haar ogen in de zijne, zijn broek stond op knallen. Spijtig schudde hij zijn hoofd en zocht naar woorden. ‘Nooit nee. Want als ik straks voor de poort van Petrus sta….’ Met een enorme dreun liet ze haar hand vlak op het bureaublad vallen en gooide haar hoofd weer kakelend in haar nek. Ze deed het weer.
‘Oh ja, dat was het!’ Ze knipte met haar vingers voor zijn neus. ‘Oh. My. Fucking. God. De wereld staat in brand, de derde wereldoorlog dreigt maar Cor leeft volgens de tien geboden.’ Ze rees uit haar stoel. ‘Dat wordt nog wat als het straks gaat vriezen.’ Dreigend. Bepalend. Directief. Bloedgeil. Hij wende zijn blik af.
‘Inderdaad,’ mompelde hij afgemeten en concentreerde zich op het beeldscherm om maar niet te hoeven denken aan wat zij allemaal uitspookte in haar wildste uurtjes. Natuurlijk dacht hij aan haar, natuurlijk had hij haar al op allerlei standen willen liefhebben, maar het mocht niet. Niet hier op aarde, hij moest zich bedwingen bij die teaser, dat was de test in zijn leven maar het werd steeds moeilijker. Zo ging het al maanden, maar onder geen beding kreeg ze een response van hem sinds zij de nieuwe receptioniste was bij het gebouw Monte Video op de Kop van Zuid in Rotterdam.

‘Heb je de sneeuw buiten gezien Cor?’ vroeg ze drie weken later terwijl ze in haar handen blies. Hij knikte beamend, kon haar niet eens meer aankijken zonder dat zijn gedachten alle kanten opschoten.
‘En het ijs,’ mompelde hij. Ze wachtte op meer, keek hem aan. Nu, schoot door zijn hoofd, NU.
‘Weet je wat ik wel eens zou willen?’ vroeg hij haar zo neutraal mogelijk terwijl zijn broek weer aanspande. Ze schudde haar hoofd langzaam.
‘Met jou schaatsen.’

Het was vroeg, het was wit, het was oneindig verlaten. Zwijgend deden ze hun schaatsen aan, wiebelig gingen ze staan. Onwennig zetten ze de eerste schreden, Alice schaatste onbeholpen achter hem aan. Hij keek achterom, ze volgde hem onwennig. Nog 100 meter, nog 50 meter, nog 20 meter. Hij hoorde een rauwe schreeuw, hij zakte door het wak, precies zoals hij bedacht had. Voor dag en dauw had hij een wak gemaakt, midden op het Kwakjeswater in Rockanje, waar niemand anders kwam. De kilte voelde hij niet eens, het was eerder een warme sensatie. Eindelijk, eindelijk voerde zijn ratio geen boventoon en werd zijn hartslag rustiger. Hij was onder water en zag haar gestalte in de verte als een zwart golvende vlek. Hij zette zich op de bodem af en liet zich naar de oppervlakte voeren, langzaam bereikte het geluid hem. ‘NEE, nee, NEEEEEE,’ hoorde hij haar schreeuwen en tussen zijn wimpers door zag hij haar betraande gezicht, de ronde rode wangen en haar zwarte haar slierten over haar witte ski jack. Hij was veel te vet om te verzuipen, maar wist zij veel dacht hij in het geniep. Warmte vulde zijn lijf, zij gaf ook om hem. In slowmotion strekte hij zijn hand uit, hij voelde iets harigs, wolligs, haar vingers, haar hand. Hij glimlachte, hield zijn gezicht naar beneden in het water. Het werd wel koud nu. Hij greep haar hand in een ferme houdgreep en ze trok uit alle macht, dat voelde hij. Ze wilde hem redden, net zoals hij haar wilde redden. Hij maakte spartel bewegingen, het ijs om hem heen brak af en hij voelde zich zwaar worden. De laatste gedachten spoten door zijn hoofd. Hij mocht andermans vrouw niet begeren, hij mocht niet moorden en hij mocht hier op aarde niet zijn ouders onteren. Hij mocht niet doodslaan, hij mocht niet echtbreken, hij mocht zijn naasten niet begeren. Hij mocht zoveel niet, maar hij mocht Alice’s hand wel heel stevig vasthouden, uit liefde, daar op de bodem van het Kwakjeswater. Dat is wat hij wilde, daar nam hij haar mee naar toe en samen zouden ze daar gelukkig zijn. Om de boel de fucking boel te laten. Met een zachte plons gleed ze in het water, hij hield haar stevig vast. Zijn gewicht liet hun naar de diepte dalen, hun handen beklonken door de kou. Het geruis in zijn oren werd oorverdovend stil, hij zag haar ravenzwarte haar als een prachtige waaier van zeewier over de bodem van het meer verspreiden. Haar ogen waren open, hij dekte ze teder toe en ging naast haar liggen. Samen, ja samen zouden ze voor de Poort van Petrus staan, en daar, ja daarachter was hij bereid om heel veel van haar te houden.

Door: Esther Kreukniet



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard