Verhaal #465 • Afgesproken thema: Nieuwjaarsduik

Bij de psychiater

Toen ik 1 januari zo tegen 12 uur opstond na een avond en nacht Oud en Nieuw gevierd te hebben met te veel drank, barstte mijn hoofd van de koppijn. Eenmaal beneden liep ik naar de keuken om koffie te zetten in de hoop met een sterke bak koffie de hoofdpijn te kunnen verdrijven. Soms lukt dat, soms niet. Terwijl de koffie pruttelde in het apparaat ging ik naar de woonkamer en plofte neer op mijn 2-zits bank.

“Te veel gedronken gisteren?”
Ik keek de kamer rond. Wie praatte er tegen mij? Had ik gisteren iemand mee naar huis genomen, maar was ik dat vergeten? Ik zag niemand, de kamer was leeg. Ik beeld het me gewoon in, hield ik mezelf voor. De drank doet zijn nawerk. Dit is wel ernstig, dat ik stemmen hoor.
Ik nam me voor minder te gaan drinken. Per slot was het 1 januari, de dag van de goede voornemens.
“Daar helpt echt geen koffie tegen. Je kunt nog zoveel koffie drinken, die hoofdpijn gaat niet weg.”
Mijn goudvis hing over de rand van zijn kom en sprak tegen me. Huh?
“Kun jij praten?”, vroeg ik verbluft.
“Natuurlijk kan ik praten. Jij kan het toch ook?”, aldus de goudvis. Tja, dat was waar, daar was geen speld tussen te krijgen. Ik had hem nu al drie jaar, maar nooit eerder had hij gesproken.
“Weet je wat goed helpt tegen een kater? Want laten we wel wezen en het beestje, ahum, gewoon bij zijn naam noemen: jij hebt last van een gigantische kater. Alle kenmerken zijn overduidelijk aanwezig: rood doorlopen ogen, een onzekere tred als je loopt en veel gekreun. En niet te vergeten de sterke koffie die je zojuist gezet hebt. Wel, heb ik gelijk of niet?”
Ik knikte, wat kon ik anders doen. “Nou”, wilde ik weten, “wat helpt volgens jou goed tegen een kater?”
“Een Nieuwjaarsduik!”, blubte hij. “En ik kan het weten, want ik neem er iedere dag een.” Voor een goudvis kwam hij erg bijdehand uit de hoek.
“O, nee, geen Nieuwjaarsduik. Ik heb het niet zo op die massale, hysterische gebeurtenissen.”
“Waarom niet?”
“Ik wijk nou eenmaal graag af van de gebruikelijke tendens. Dat is altijd al zo geweest en dat heb ik nog. Musical? Alsjeblieft niet. Een detective of een thriller? Nee, dank je. Koopzondag? Een gruwel.”
“Hoe komt dat, dat jij zo afwijkt van wat standaard is?”, wilde het beestje weten. Lag ik hier bij de psychiater op de sofa?
“Dat weet ik niet, daar heb ik nooit eerder over nagedacht. Het is nu eenmaal zo. Als kind had ik dat al. Ik weet nog hoeveel moeite mijn moeder moest doen om een leuk pakje voor me te kopen voor mijn Heilige Communie. Ik wilde niet naar de C&A en dat soort winkels. ‘Daar koopt iedereen al zijn kleren’, mopperde ik tegen mijn moeder. Snap je het een beetje?”
De goudvis antwoordde niet. Hij nam een duik in het water en hield de rest van de dag zijn mond. Spreekuur was kennelijk voorbij. “Stuur de rekening maar naar dit adres”, sneerde ik in het voorbijgaan, op weg naar de keuken. Op weg naar mijn koffie.

Door: Ton Niessen



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard