Verhaal #445 • Afgesproken thema: Bevroren

Bevroren beeld

Weer dat korte, scherpe licht. Het duurt geen honderdste van een seconde. Toch is Anne er nog steeds niet aan gewend. Ze zet zich schrap. Anne voelt hoe het witte licht opnieuw door haar lichaam schiet. Het doet elke keer pijn. Toch weet ze een glimlach vast te houden.

“Anne, zet dat angstmasker af.” Het is Mark, de fotograaf met wie ze sinds kort samenwerkt. Flits. Au. Anne voelt bij elke klik hoe haar lichaam verder verkrampt. Haar voeten en benen zaten al zo goed als vast na de vorige fotosessie. Flits. Nu is het haar onderrug die zich vastzet. Flits. Haar schouderbladen. Flits. Een scheut door haar nekwervels. Anne verkrampt. Zij voelt het, Mark ziet het gebeuren. “Nee hè, niet weer. Probeer verdomme eens te ontspannen. Neem maar een koffie.”

Mark is zo anders dan de vorige fotograaf met wie ze samenwerkte. Zo minder ontspannen. Hij is zo gefixeerd om haar te vangen in zijn beeld. Terwijl Anne zich omdraait om haar zijdezachte badjas te pakken die ze over haar lingerie kan dragen, ziet ze hoe Mark zijn lens schoonmaakt. Ze hoort hem mompelen: “Het beste lingeriemodel dat er is. Binnenkort te zien op een beeldententoonstelling!” Hij lacht en loopt de kamer uit.

Anne voelt hoe haar bovenlip probeert te trillen. In haar rechterooghoek ontstaat nattigheid, maar de traan wegknipperen lukt niet. Met haar wijsvinger dept ze hem. Alles is zo anders. Ooit schitterde ze in grote shows van beroemde ontwerpers. Als een soepel catwalkmodel werd ze ook veelvuldig gefotografeerd, maar het was altijd minder direct. Ze had zich daarbij zoveel beter gevoeld.

Sinds een paar weken probeert Anne nu haar salaris te verdienen als fotomodel. Dat het werk niet goed voor haar is, dat weet ze. Bij de eerste fotograaf viel het nog mee, maar die had na twee keer aangegeven te willen stoppen. Zijn collega en vriend Mark wilde zich in lingeriefotografie specialiseren. Of Anne niet voor hem wilde werken. Anne had ja gezegd, want nu kon ze met haar uiterlijk nog sparen voor later.

Als Anne een kop koffie pakt en naar de zoetjes reikt, voelt ze weer die enorme stijfheid die zich de laatste tijd als een virus door haar lichaam verspreidt. Wat is er met me aan de hand? Terwijl ze in gedachten en met pijnlijke vingers de zoetjes in haar koffie doet en roert, voelt ze ineens een hand op haar pijnlijke schouder. “Je moet doorzetten, Anne. Het duurt niet lang meer. Ik weet dat het vandaag lukt.”

Mark helpt haar onder de flitsparaplu’s uit haar badjas. Met zijn vingertoppen streelt hij over haar hals. Anne reageert niet. Dan kijkt hij haar in de ogen. “Even volhouden, Anne.” Hij kust haar zachtjes op haar lippen. Anne rilt. Weer die tranen die op het punt van rollen staan. Hij likt zachtjes haar ooghoeken droog. Anne bevriest. Dan weer een flits. Anne probeert haar nek te bewegen. Die zit muurvast. Flits. Au. Anne is bevroren.

Ze ziet hoe Mark naar de telefoon loopt. “1-1-2? Komt u zo snel mogelijk hiernaartoe. Mijn… eh… degene die ik fotografeer. Ze is… ze is… ze lijkt bevroren. Ja… echt. Ze beweegt niet. Ze ademt wel, ja.” De paniek in zijn stem is hoorbaar. “Het adres? Zielweg. Ja, klopt, Zielweg 666.” Mark hangt op en loopt naar Anne. Ze probeert te slikken. Angst staat in haar ogen. “Niet zo angstig kijken, meisje. Kijk, eens…” Mark laat haar de laatste foto zien op het scherm van zijn digitale camera. “Je bent keurig gevangen.”

Door Sandra Put



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard