Verhaal #410 • Afgesproken thema: Nasynchronisatie

Meet the parents

Het was leuk je ontmoeten, Jasmijn,’ zegt Brams moeder. We staan met zijn vieren onhandig in het kleine halletje. ‘Vond ik ook,’ zeg ik. Ze geeft me drie zoenen en haar bordeauxrode lippenstift laat een vettig laagje achter op mijn wang. Ik durf het niet gelijk weg te vegen. Ik schud de hand van zijn vader, terwijl Bram zijn moeder gedag zoent.

We lopen naar de bushalte en Bram pakt mijn hand. Twee maanden geleden leerde ik hem kennen. We zijn op zo’n punt beland dat ik het gevoel heb dat ik een keuze moet maken. Ervoor gaan of niet. Yay of nay. Ik neig naar ja. Tenminste, dat dacht ik. Eigenlijk wachtte ik op een teken. Iets waardoor ik zou weten dat het goed zat. Ik had gehoopt dat dat vandaag, bij de ontmoeting met zijn ouders, zou gebeuren. Dat ik op de schoorsteenmantel een foto van een kleine schattige Bram zou zien en dat ik zag hoe leuk zijn ouders waren en dat ik zou denken: ja. Dit is ’m.
Maar dat gebeurde niet.
In plaats daarvan voel ik een knoop in mijn maag.
Het klikte niet met zijn vader.
Bram heeft het gemerkt, dat moet wel. Ik was stil en gespannen. Hij is close met zijn vader, zegt hij. Maar iets in die man stond mij niet aan. Misschien betekent dit wel dat we hiermee moeten kappen. Als dat de man is waar Bram zo tegenop kijkt, de man die Bram later wórdt… wil ik dan wel verder met hem?
Ik zeg weinig in de bus. We zouden naar mijn huis gaan om daar samen te eten, dus dat doen we dan ook maar.
Zodra de deur dichtvalt, barst Bram los. ‘Jezus, Jasmijn, wat is er? Was het zo erg?’
Ik haal mijn schouders op. ‘Ik weet niet… je vader… het klikte niet, of zo.’ Ik kan maar beter eerlijk zijn, besluit ik.
Hij is even stil, fronst zijn wenkbrauwen. ‘Heeft-ie iets raars gezegd?’
‘Nee. Het was gewoon… een gevoel, oké? Een negatieve vibe. Hij gaf mij het gevoel dat hij mij afkeurde, dat … ik… ik kan het niet uitleggen.’
‘En dat baseer je op een gevoel? Kom op zeg…’ Hij is beledigd. Ik zie het. ‘Hij was juist hartstikke geïnteresseerd.’
‘Hij kwam negatief over op mij. Zeurderig. Ik weet niet… Iets in zijn stem. Zo’n negatief toontje. Hij klinkt als… als Octo uit Spongebob. Alles wat hij zei…’ Ik onderbreek mijn geratel als ik zie dat Bram zijn handen voor zijn gezicht slaat. Zijn hele lichaam schudt. Als hij zijn handen laat zakken, zie ik dat hij heel hard lacht.
‘O, lieverd,’ zegt hij. ‘Lieve Jasmijn…’
‘Wat is er?’
‘Mijn vader ís Octo uit Spongebob.’
‘Wat?’
‘Hij is de stem van Octo uit Spongebob.’ Hij krijgt het bijna niet over zijn lippen omdat hij huilt van het lachen.
‘Huh? Hoe… Je vader is toneelregisseur…’
‘Hij is ook stemacteur. Dat doet hij erbij.’
Ik voel mijn wangen branden. Langzaam dringt tot me door wat er is gebeurd. Zijn vaders stem gaf mij zo’n negatief en afkeurend gevoel, omdat het de stem is van de chagrijnige octopus-buurman van een spons uit een fucking tekenfilmserie die ik tijdens mijn studie zo vaak keek dat ik alle afleveringen uit mijn hoofd ken…
‘Ik…’
Bram slaat zijn armen om me heen en kust mijn haar. ‘Kom, lieverd. We gaan naar de supermarkt en dan koken.’
Ik leg mijn wang tegen zijn borstkas. De knoop springt uit mijn maag en mijn schouders ontspannen zich. Bram schokschoudert nog na van het lachen en ik kan het niet helpen. Ik lach met hem mee.
Als dit geen teken is, weet ik het ook niet meer.
‘Wat dacht je van krabburgers?’ mompel ik tegen zijn T-shirt.

Door: Elsbeth Witt



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard