Netflix

Het is de waarheid

Er staat een paard in de gang,’ gaf Willem een van de goede antwoorden op de vraag van presentator Robèrt du Brinque, die toch niet gewoon Frans Bakker bleek te heten. Noem een carnavalskraker uit de jaren tachtig en Willem was er als de kippen bij om een hit uit volle borst in je gezicht te blèren en daarna nutteloze feitjes over het nummer te noemen.

Zo wist hij dat tijdens het schrijven van het nummer Overal Lagen Peuken van Lennard Landman ook daadwerkelijk overal peuken lagen in de stal van de boerderij van Lennards schoonouders in Nistelrode. Hoe dan ook was het een ontzettend toevallige bijkomstigheid dat de vraag in het hilarische spelprogramma Maak ’m Vol, waarin het de bedoeling is lijstjes compleet te maken, ‘Noem een carnavalskraker uit de jaren tachtig’ was. Willem was helaas niet de kandidaat, maar zat naast zijn vrouw op de bank. Hij deed zijn handen over elkaar en keek glunderend opzij, rustig heen en weer wiegend om aan te geven dat hij aan het paraderen was met zijn carnavalskrakerkennis. Joalda, zijn vrouw, wilde liever iets anders kijken. Er was namelijk sinds kort iets nieuws, dat had ze op de reclame gezien.

Lang had hun leven alleen bestaan uit liedjes, mode en taal uit de jaren ’80. Iets anders was gewoonweg niet mogelijk in de leefwereld van Willem. En omdat Joalda, invoelend en pedagogisch opgeleid als ze was, het leuk wilde houden voor Willem was ze daar lange tijd in meegegaan. De CD met toppers uit de jaren ’90 die de reclame haar beloofde had daar echter verandering in gebracht. De negentiger jaren boden misschien geen klassiekers als Nederland, Die Heeft Die Bal, maar je had wel We’re Going To Ibiza en de absolute topper Dromen Zijn Bedrog van Marco.
En na achtentwintig jaar huwelijk was Joalda wel eens toe aan iets nieuws.
Met die gedachte, en gemotiveerd door de aanblik van een jonge Borsato, gebeurde het dus dat Joalda de afstandsbediening pakte en de televisie afstemde op NPO 3, of Nederland 3, zoals ze, heel rebels, de zender nog noemde. Enkele BN-ers presenteerden daar De Nineties ReLIVEd en de oude Borsato kwam juist het podium opdraven. Op een groot scherm op de achtergrond werd de clip van Dromen Zijn Bedrog ingestart. Lichtelijk ontstemd keek Willem naar zijn ooit zo mooie vrouw.

‘Wist je,’ begon het vat-der-nutteloze-kennis Willem tegen zijn vrouw, ‘wist je dat Dromen Zijn Bedrog oorspronkelijk een Italiaans liedje is en dat het vertaald is door Leo Driessen?’ Voor dramatisch effect liet hij even een stilte vallen. Uit z’n ooghoeken zag hij dat de zingende pizzabakker uit Alkmaar was begonnen aan een andere klassieker van hem, De Waarheid.
‘Dus?’ vroeg Joalda ongeïnteresseerd.
‘Nou,’ zei Willem, ’die Leo Driessen is dé Leo Driessen van de voetbal. Die commentator. Een voetbalcommentator heeft de grootste hit van Marco Borsato geschreven! Een voetbalcommentator!’
Nu keek Joalda hem aan. Ze haatte voetbal en alles wat er ook maar mee te maken had.
‘O,’ zei ze.
‘Jahaa,’ zei Willem enthousiast knikkend. ‘Jahaa!’
‘Twin Peaks dan maar weer kijken?’
‘Beste serie van de jaren ’80,’ antwoordde Willem en hij reek al naar de afstandsbediening om Netflix aan te zetten. Ze hoorden nog net hoe Marco fluisterde dat het de waarheid was.

Door: Harm-Jan van Asselt

Standaard
Netflix

Op een bruine Chevrolet

Je heette Jackie. Je was misschien niet zo sophisticated als Jackie Kennedy, je naamgenote, maar je had een rauw soort charme die me aanstond. Je zei “Hey y’all!” tegen iedereen en je droeg laarzen onder je korte spijkerbroek.

Je was een vleesgeworden Amerikaans cliché en juist daarom voelde ik me veilig bij je. Ik was een vreemde in dit land. Toen we nog maar een minuut of tien hadden staan praten vroeg je of ik een film wilde zien. Dat was ver vóór Netflix, IMAX en 3D-experiences. “Sure”, zei ik, en je nam me mee.

We zaten op de voorkant van de auto, dicht bij elkaar maar niet zo dicht dat onze lichamen elkaar raakten. Je glimlachte toen ik vroeg of je alles goed kon zien. Jij had mij naar de Drive-in gereden in je bruinige Chevrolet en je had zelf de plek op het drassige grasveld uitgezocht. Vrouwen schenen me onafhankelijker in dit land. De film werd afgespeeld op een groot opblaasbaar scherm aan de rand van het veld.
‘Hoe werkt zo’n ding?’ vroeg ik om de reclames door te komen, en je antwoordde zacht iets over aan elkaar genaaide zeildoeken. Ik veranderde het onderwerp. Zo ongemakkelijk gingen we met elkaar om; vreemden die te graag bij elkaar in de smaak wilden vallen. Ik geloof dat het vooral je mond was waardoor ik niet goed uit mijn woorden kwam. Nee, niet je mond, het was je tandje. Die boventand links van het midden die bij jou zo klein was uitgevallen dat het bijna een melktand leek. Dat gekke tandje kan ik me nu beter voor de geest halen dan de rest van je gezicht. Er zat een klein spleetje naast.
‘Wil je wijn?’ vroeg je en je wilde me de fles aanreiken die we onderweg hadden gekocht. Ik antwoordde dat dames voorgingen, dus je nam zelf een teug. Je keel bewoog lichtjes toen je doorslikte. Ik dacht altijd dat drive-in bioscopen bedoeld waren voor stelletjes die tijdens de film wilden vrijen, maar dat was blijkbaar niet je bedoeling: je was op de hood gaan zitten. Maar er was wijn dus ik had nog hoop.
‘Kom je hier ook wel eens alleen?’ vroeg ik en je schudde lachend ‘nee’. Ik had eigenlijk willen vragen of je hier wel eens met andere jongens kwam maar dat durfde ik niet. De film begon te spelen. We ontvingen het geluid via de autoradio die je hard aan had gezet, de deuren van de auto open. Je nam nog een slok uit de fles rode wijn. Toen je lachte om iets wat er in de film gezegd werd, zag ik dat je tandje een beetje blauw geworden was.
‘Vind je het leuk?’ vroeg je en ik antwoordde dat ik het grappig vond. Je had erg puntige oren; ze staken hoekig naar achter alsof je twee mislukte piercings had gehad. Je droeg je krullen er half overheen, misschien om die oren te verbergen, maar ik had ze al lang gezien. Ik zwolg in je imperfecties. Toen richtte ik mijn ogen weer op het dikke scherm dat me nog het meest aan een springkussen deed denken, alleen zonder de hysterische kleuren. Als de film was afgelopen zouden ze het weer leeg laten lopen. Morgen konden de koeien hier weer staan.

Standaard
Netflix

Het analoge schatzoeken

Pieppieppieppiep!!!
‘Lieve help, wat maakt dat ding veel lawaai.’ Joep maaide de wekker van het nachtkastje en draaide zich met een grom om.
‘Goedemorgen schat’, zei Adriënne poeslief.
‘Waarom staat die wekker zo vroeg?’ Joep kneep zijn ogen stijf dicht.
‘Ik ga schatzoeken.’

Zijn zucht werd gesmoord door het kussen.
Het was zaterdagochtend. Haar lievelingsochtend. Terwijl ze doordeweeks met geen mogelijkheid uit bed te krijgen was, stond ze er op zaterdag al om zeven uur naast. Haar koffie smaakte dan nét iets lekkerder en ze nam zelfs de tijd om sinaasappelen uit te persen. Tijdens haar ontbijt bedacht ze naar wat voor soort schatten ze vandaag op zoek zou gaan. Met welke pareltjes ze haar collectie aan wilde vullen.

De drukte van de stad ergerde haar op zaterdag minder dan op andere dagen, terwijl het dan juist volstroomde met winkelende dagjesmensen. Moeders die dochters naar de winkels trokken waar kleding werd verkocht waarin zij hun dochters het liefst zagen. Dochters die hun moeders naar de winkels met juist heel ander soort kleding sleurden. Volle tassen die tegen haar aanschuurden in de volgepropte smalle straatjes maakten haar niets uit.

‘Opheffingsuitverkoop’ stond er op het bord voor de ingang van haar schatkamer. Aarzelend stapte ze de winkel binnen.
‘Josh… wat is er aan de hand?’
Josh keek haar stralend aan. ‘Heerlijk hè! Ik heb eindelijk een goede reden om heel de flikkerse zooi van de hand te doen!’
Ze was verbluft. Flikkerse zooi? Heerlijk? ‘Maar jij bent toch ook zo’n muziekliefhebber?’, vroeg ze onzeker.
‘Absoluut, maar daar heb ik deze winkel niet voor nodig. Downloaden heeft gewonnen. Iedereen doet het. Ik doe het zelf ook.’
‘Ik niet’, mompelde ze terwijl ze haar vingers langs de ruggen van de hoesjes liet glijden. ‘Ik houd van dat beetje tastbaarheid.’

De zaterdagdrukte stond haar nu tegen. Ze had zin om tegen de moeders en dochters te snauwen. Hun tassen uit hun handen te slaan.
Ze had slechts twee cd’s en één dvd gescoord. Haar vingers hadden in de winkel liefkozend over de hoesjes gegleden. De boekjes met teksten had ze geopend alsof het breekbaar perkamentpapier was. Maar deze keer had ze er een rotgevoel bij gehad. Haar schatkamer ging sluiten.

‘Wat is er met jou aan de hand?’, vroeg Joep toen ze thuis kwam. ‘Kroese gaat sluiten’, antwoordde ze kort. ‘Ach lief, dan ga je toch gewoon downloaden?’, opperde hij. Ze werd boos. Hoe vaak moest ze nog zeggen dat ze een onnoemelijke hekel had aan downloaden? ‘Als jij koffie schenkt voor die kutklanten van je, wil je daar toch ook voor betaald worden?’, wierp ze hem voor de voeten. ‘Ik wíl niet downloaden! Ik kán niet downloaden! Ik snap níks van Pirate Bay! Ik wil hoesjes! Teksten in boekjes! Niet digitaal! En ik wil ook niet zelf de ondertiteling zoeken bij mijn films en dan maar afwachten of het synchroon loopt!’ Joep nam haar teder in zijn armen en trok haar tegen zich aan. ‘Ach mop, dan nemen we toch gewoon een abonnement op Netflix.’

Standaard
Netflix

Beste vrienden

Beste vrienden, dames en heren, jongens en meisjes, exen en vriendinnen,
Fijn dat jullie er allemaal zijn. Vooral Johan, die gelukkig zijn Netflix-account even links heeft kunnen laten liggen om even te kunnen trouwen vandaag [RUIMTE VOOR LACHPAUZE]. Ik bedoel, Breaking Bad had ook zomaar tot Breaking Up kunnen leiden [KORTE LACHPAUZE]. Hij is natuurlijk niet je typische Family Guy. U weet, zij is fan van cabaretier Kees Torn, niet van Californication. [KORTE LACHPAUZE]. Maar goed…

Hij kon dit niet. Alleen het opschrijven van zijn speech deed hem al zoveel pijn, Vincent kon zich niet voorstellen hoe het was hem morgen voor al die mensen ook nog te moeten voorlezen. Hij gunde Johan dit geluk niet. Hij was al jaren verliefd op haar en wist zeker dat hij een betere band met haar had dan Johan.
Even had hij met de gedachte geflirt om een bekentenis te schrijven. Om daar te gaan staan, tegen het eind van het diner. Net na haar vaders toespraak, een klassieke timing. Dan tikken tegen zijn champagneglas. Eerst beginnen aan zijn zogenaamd oprechte speech voor het huwelijkspaar, maar dan de kaartjes met aantekeningen weggooien en recht uit zijn hart vertellen wat hij voelt. En dan zo’n dramatisch effect te sorteren als je in films en televisieseries ziet. Maar hij durfde het niet. Hij kon het zijn beste vriend niet aan doen. Aan de andere kant moest hij wel iets doen. Hij kon niet leven zonder haar. Als ze trouwden, was alles voorbij. Bovendien was hij niet degene die zijn aanstaande verwaarloosde door de hele dag op die aftandse bank kutfilms te liggen kijken. Toegegeven, Vincent lag meestal naast hem op de bank mee te kijken. Maar hij had geen vrouw om te verwaarlozen. Hij deed het om dicht bij haar te kunnen zijn.

Zingen. Hij kon natuurlijk ook gaan zingen. Heb je The Wedding Singer gezien? Adam Sandler is verliefd op toekomstig bruid (gespeeld door Drew Barrymore) en zingt aan boord van een vliegtuig, met de hulp van Billy Idol, een lied voor haar. Een schitterend gebaar, een protestsong tegen hun huwelijk. In films werkt het altijd. Maar ook tegen een lied weerhield hem iets. Bros before hoes spookte geen moment door zijn hoofd, maar hij wist niet of het wel voldoende zou zijn. Of het haar wel zou overtuigen.

Hij schonk zichzelf in. Nee! Kees Torn! Natuurlijk, Kees Torn. Ze had ontzettend hard zitten lachen, toen Netflix afgesloten moest worden omdat zij zo nodig Zomergasten moest zien. Er werd een fragment van hem getoond waarin hij zinnen eindigt met Nederlands-Engels eindrijm. Johan lette niet op, maar ik merkte hoe ze genoot.

En dus schreef Vincent een speech in Kees Torn-vorm. Vlak na het diner en nog voor de openingsdans, tikte hij tegen zijn glas. Hij las van zijn kaartje:

‘Wanneer ik per ongeluk de jonkvrouw naar mijn slot lock,
waar ik me veel minder een sukkel fool,
maar ze ineens gulzig naar de taart cake,
en in mij geïnteresseerd ze niet meer lake.
En dus ik van het leven de zin phrase,
ik alleen de tekst op mijn veter lace,
omdat ik zo verlegen ben en joh, das tie,
maar trouw met mij want ik kook en bak fry.

Ik kan niet geloven dat ik het heb gedaan, did,
denk dat ik nu het liefst ergens in een grote kuil pit,
Ik hoop dat je in mijn testament will,
en ik jouw hart dan nog steeds still.’

De hele zaal hield zijn adem in. Men keek afwisselend van Vincent naar Johan en de vrouw in de bruidsjurk, die aan tafel naast elkaar zaten.

En toen zei ze: ‘Ja. YES! Dit moeten we met een kus uiten. Expres.’

Standaard
Netflix

Het langverwachte Netflix-drama

Hé, zullen we wat gaan doen?”
“Nee sorry, ik moet echt dit seizoen nog afkijken. Het schijnt dat er weer heel veel dooien gaan vallen. Maandag op kantoor heeft iedereen het erover, dus dit moet echt nu. Sorry. Kijk je anders gezellig mee? Beetje knuffelen. Lekker. Kom maar.”

“Je kijkt al zoveel series. Kom gewoon even een eindje wandelen.”
“Schat, ik zou het echt heel graag willen, maar als ik dit nu niet afkijk sta ik volledig voor gek maandag. Je had ze moeten horen toen we die internetstoring hadden. Och och och, Van Bergsen was weer het lachertje van de zaak. Nee, ik moet dit nu afkijken. Een zaak van leven op dood. Dat snap je toch wel?”
“Derk…”
“Ach kom, gun mij dit pleziertje. Gaan we volgend weekend weer lekker jouw dingen doen.”
“Dat zei je vorig weekend ook.”
“Dat weet ik, en volgend weekend gaan we dat ook echt doen. Maar nu moet ik dit gewoon kijken. Straks weet ik niet wat er met die cocaïne gebeurt en of ze het samen halen. En ik wist ook niet dat dit er nu op zou staan. Als ik het had geweten had ik het vorige week niet tegen je gezegd natuurlijk.”
“Oh, daar schiet ik veel mee op.”
“Doe nou niet zo. Waarom moet je hier nou weer zo’n probleem van maken? Waarom kun je niet gewoon eens blij voor me zijn dat ik iets leuk vind? Waarom moet het altijd op jouw manier?”
“Ziet dit eruit alsof het op mijn manier gaat?”
“Nu niet, maar-”
“-Maar niks. Het is al weken geleden dat wij samen eens een stukje hebben gewandeld. Of gefietst of wat dan ook.”
“Maar schat-”
“-Nee, ik geef je nu een keuze: mee of een maand geen seks.”
“Pardon?”
“Je hoort me wel.”
“Dus dit is waar onze liefde ons heeft gebracht? Jij wil geen seks meer met me als ik niet naar je luister?”
“Ik wil geen seks meer met je als je dat klote-Netflix niet eens uitzet.”
“Je bent een egoïst! Je gunt me gewoon niets en het moet allemaal maar op jouw manier! Waarom kun je niet gewoon bij me op de bank komen zitten als ik daarom vraag?”
“Wie is hier nou de egoïst?”
“Ik ga m’n serie kijken. Ik slaap wel op de bank vannacht.”
“Doe geen moeite, ik slaap bij m’n ouders.”
“Kan er ook nog wel bij. Kenau.”
“Als je de helft van de tijd die je in Netflix steekt voor onze relatie zou gebruiken, dan zou je de beste vriend op deze planeet zijn. Al die debiele series maken je een apathische luilak. Als je me terug wilt, annuleer dan je abonnement. Eerder kom ik niet terug. Dat beloof ik je. Hopelijk tot snel.”
“Ssst.”

Standaard