Verhaal #400 • Afgesproken thema: Turkse schoonmaakster

De zon achter de skyline

Ze is er altijd eerder dan alle kantoorlui. Ze poetst de bureaus zodat iedereen de dag aan een schone tafel begint. Ze is goed in haar werk. Haar baas grapt zelfs wel eens dat ze de snelste schoonmaakster van Nederland én Marokko is. Of dat waar is, weet ze niet. Het maakt haar eigenlijk ook niet uit. Ze vindt haar baas een nare man. Ze walgt van de dunne, vette haren die hij over zijn bijna kale hoofd plakt. Hij komt altijd net te dichtbij zodat ze zijn muffe lucht kan ruiken en hij maakt verschrikkelijke grappen over haar hoofddoek. Toch blijft ze er werken. Ze moet wel, maar niet lang meer.

Rond 9 uur komen alle mensen aan bij het grote, grijze kantoor. Ze verzamelen zich rond de koffieautomaat en gluren naar de schoonmaakster met haar gele handschoenen.

‘Heb je het gehoord? Ze stopt ermee.’
‘Dat meen je? Waarom?!’
‘Nou ik wil niet veel zeggen, maar wat zit er op haar hoofd?’
‘Een hoofddoek?’
‘Precies. Naja, je weet het niet hè, met die toestanden in Syrië.’
‘Nee! Zou ze erheen gaan? Bedoel je dat?’
‘Je hebt het niet van mij hoor.’

Ze heeft ze wel zien gluren en smoezen, maar besteedt er geen aandacht aan. Ze krijgen nog wel spijt. Ze poetst de wc’s en ruimt de laatste rommel op. Als ze een doekje over de vergadertafel haalt, ziet ze dat er nog verfspikkels van de vorige dag op haar handen zitten. Als ze klaar is, zet ze koffie voor zichzelf. In Marokko dronk ze altijd thee, maar ze vindt die op kantoor niet lekker. Ze heeft al tijden een vaste bureaustoel die ze in de vergaderkamer voor het grote raam zet. Hier drinkt ze haar koffie terwijl ze over de stad uitkijkt. Rotterdam, al bijna 15 jaar haar stad, maar echt wennen zal ze er nooit. Terwijl ze zachtjes in het bekertje blaast kijkt ze toe hoe steeds meer mensen uit hun deuren komen. Ze telt de auto’s die over de Erasmusbrug rijden en volgt ze met haar ogen van de ene naar de andere kant. Maar het mooiste van alles is de zon die ze hier kan zien opklimmen vanachter de skyline. Deze zonsopgang haalt het niet bij die in Marokko, maar toch geniet ze van deze momenten.

Haar koffie is op. Ze pakt haar spullen en loopt naar de lift. Ze zegt iedereen nog gedag, maar er volgt geen reactie. Met strakke gezichten kijken ze naar hun computer en doen alsof ze haar niet horen. Zodra de liftdeuren zich achter haar sluiten, begint het geroezemoes weer.

‘Ze is een, hoe noem je dat nou, jihaddinges he.’
‘Nee, hou op met me! Met vechten enzo?’
‘Nou misschien niet zij zelf, maar haar man ofzo.’
‘Heeft ze wel een man? He bah, het leek zo’n lieve vrouw!’
‘Je kan het aan de buitenkant niet zien hè. Maar ik heb het ook maar van Gerard gehoord hoor.’

Het is een week later. Precies op het moment dat ze hun computers uitzetten en ‘Hee, joe! Fijn weekend!’ naar elkaar roepen, landt er een vliegtuig aan de andere kant van de wereld. Ze pakt een taxi naar Greenwich Village. Als ze uitstapt, staat ze voor een galerie. Wanneer ze door het raam tuurt, moet ze haar adem inhouden om niet te gillen. Binnen hangen haar schilderijen al. Terwijl ze de deur openduwt, neemt ze zich voor de volgende ochtend de zonsopgang te gaan bekijken. De New Yorkse zal vast mooier zijn dan die in Rotterdam. Ze heeft alle tijd om te wennen.

Door: Nina Juffermans



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard