Verhaal #649 • Afgesproken thema: Jheronimus Bosch

Magisch realisme

Vier schilderijen loopt hij inmiddels achter. Bij de eerste paar werken had hij nog geprobeerd haar tempo bij te houden, maar het was niet te doen. Er is zoveel te zien, zoveel te ontdekken, zoveel om over na te denken.

Hij had haar laten gaan en nu kijkt hij al een minuut of tien in z’n eentje naar een replica van het Heremieten-drieluik. Op het kaartje ernaast had hij gelezen: ‘Jheronimus Bosch laat hier drie belangrijke vroegchristelijke heiligen zien: Antonius (links), Hiëronymus (midden) en Egidius. Deze heiligen hebben met elkaar gemeen dat ze enige tijd in complete afzondering hebben geleefd.’

Zijn idee om naar dit museum te gaan. Was voorbij gekomen in een redelijk kneuterig filmpje vlak voor De Wereld Draait Door. Een speciale tentoonstelling, viering van een geweldige kunstenaar, nu of nooit, niet te missen, komt allen. Zijn museumjaarkaart moest nog ergens liggen, de afschrijving van jaarbedrag was onlangs nog gezien in de Rabobank-app.

En nu, deze afstand tussen hun.

Hij pakt zijn telefoon, niet te opzichtig want in een museum, en opent hun nooit eindigende Whatsapp-gesprek.
Hij typt: “SOS. Volgens het bordje moet ik op het rechterpaneel een eenhoorn zien, maar ik kan ‘m niet vinden HELP. Over.”

Nog maar een keer kijken dan. Het middelste paneel was makkelijk: Hiëronymus knielend bij een kruisbeeld, met links van hem een persoon die zowel de maan als sterren aanbidt. Een Christelijk beeld naast een heidens. Niks meer aan doen.
Maar een eenhoorn? Dat beest op het rechterpaneel kan het niet zijn, dat lijkt meer op een hert. Maar goed, wat weet hij er ook van.

Z’n telefoon trilt. Een bericht: “Geen paniek! Ik herhaal: GEEN PANIEK! Ik kom er NU aan! Hoe kan ik je herkennen? Over.”
Hij kijkt op, ziet haar, een paar meter verderop in de zaal, bij een kluitje Japanners dat foto’s maakt van De temptatie van de heilige Antonius (wederom een replica), onverschillig van het mooiste naast hun.
Hij typt: “Mijn dank is nu al groot! Je kunt mij herkennen aan de vertwijfelde blik Over.”

Het linkerpaneel was ook nog wel te doen. De naakte vrouw had hij al opgemerkt. Als eerste zelfs. Wat dan ook wel weer grappig was, want volgens het bordje staat zij symbool voor alle verleidingen in het leven. Dus ja, dat had onze Jheronimus wel lekker geschilderd.

‘Pardon, bent u op zoek naar een eenhoorn?’
Triomfantelijk staat ze naast hem. Een warme glimlach op haar gezicht, onmogelijk om vast te leggen, ongeacht welke lichtval dan ook.
‘Dat is correct,’ antwoordt hij. ‘Misschien dat u mij kan helpen. Ik ervaar momenteel enige radeloosheid, als ik het zo mag uitdrukken.’
‘Dat mag, in dit museum hoeft u zich daar niet voor te schamen.’
‘Dat stemt mij gelukkig. Afijn, ik ben reuze benieuwd naar die eenhoorn, dus als u…’
‘Maar natuurlijk. Kijkt u vooral even mee.’
Ze bekijkt de panelen, leest het kaartje even snel en kijkt nogmaals.
‘Dus?’ vraagt hij. ‘Enige duiding zou nu wel gewenst zijn, als ik zo vrij mag zijn.’
‘Dat mag, in dit museum is vrijheid een groot goed. Kijk meneer, die eenhoorn…’
‘Ja?’
‘Die eenhoorn is niet voor het blote oog zichtbaar. De kunstenaar wil hiermee zeggen dat al het magische in het leven zijn beginsel in de verbeelding vindt.’
‘Aha. Wat kunstig.’
‘Bijzonder kunstig, daar staat ons museum om bekend.’
‘Koffie dan maar doen?’
‘Ik dacht dat het je nooit zou vragen.’



Wie is Harm de Kleine?

Harm zit in de media. Harm zit in de muziek. Harm houdt van grappige grapjes waar je om kunt lachen. Harm kijkt graag naar de Rijdende Rechter. Harm koopt zelf zijn sjaals, want ook dat is Harm. Harm kon vroeger heel goed voetballen. Harm heeft later een eigen comedyserie op televisie. Harm zal ooit te gast zijn bij De Wereld Draait Door. Want Harm wordt beroemd. Al zal hij dat zelf zo niet zeggen. (JE) Volg Harm op Twitter →
Standard