Verhaal #642 • Afgesproken thema: Proper

In dit huis is niets van mij

In dit huis is niets van mij. Ik heb het bloemetjesbehang niet aangeschaft en ook de bank niet, hoewel dat laatste wel gekund had. Hij is precies zacht en diep genoeg en eigenlijk ben ik de enige die erop zit. Jij zit altijd in je stoel onder de lamp, met de krant, met koffie, met de hond aan je voeten. Jouw hond, want in dit huis is niets van mij. Zelfs de foto’s waar ik op sta, heb jij uitgezocht.

Vanochtend was zoals elke ochtend. Je liet de wekker maar één keer afgaan om me niet wakker te maken, verdween haast geruisloos de badkamer in en joeg me terug naar bed toen je ontdekte dat ik koffie voor je aan het zetten was. Je noemde me je schat voor je wegging en je hebt gelijk. Ik ben als een kostbare diamant, diep weggestopt in een kluis. Een kist vol goud op de bodem van de zee.

Toen ik klein was en mijn parkiet ophield met kwetteren, kochten mijn ouders een vriendje voor hem. Maar ik zou nooit iemand anders toelaten in dit huis en de hond doet niets anders dan twijfelen tussen zijn mand en het kleed voor de haard, of naar me opkijken en diep zuchten zoals alleen honden dat kunnen. Ik moet het alleen redden, al ben ik al lang geleden opgehouden met kwetteren.

Ik ging pas naar beneden toen ik zeker wist dat je weg was. Eerder had je zeker niet getolereerd. Ik mag uitslapen, ik mag zo lang in bed blijven als ik wil. Nee, ik hoeft niet samen met je op te staan. Ik hoef geen ontbijt voor je klaar te maken. En vanavond, als je terugkomt van je werk, neem je me mee uit eten en vertel je wat voor plannen je voor dit weekend hebt gemaakt terwijl je de mooiste chablis voor me uitzoekt. We gaan naar een hotel aan het strand, uitwaaien met de hond. We gaan feesten in de hoofdstad, eerst naar het optreden van die ene band en daarna afteren in de Jimmy, daar hield ik toch zo van? We gaan winkelen, naar het theater of misschien zelfs naar het buitenland. En ik straal zoals alleen een diamant dat kan en snijd mijn asperges.

En jij kan er helemaal niets aan doen. Jij bent zo perfect.

De hond keek me weer zo aan vanochtend. Hij liep ongedurig heen en weer tussen zijn mand en het kleed, piepend van keuzestress, en volgde me uiteindelijk naar de keuken waar ik me stond af te vragen wat er zou gebeuren als ik de broodrooster in de gootsteen zou zetten en de kraan zou opendraaien. Ik deed het niet, natuurlijk. Ik ben bijna net zo perfect als jij.

Maar niet helemaal.

De kussens op de bank zijn glad, mijn kant van de inloopkast ligt bij de stomerij, mijn geur is uit de lakens gewassen. Alles is proper. De foto’s waren het lastigst. Het zijn er zo veel. Het duurde even, maar nu is het enige wat nog herinnert aan mijn aanwezigheid een penetrante brandlucht en een hoopje geblakerd fotopapier in de gootsteen. De hond piept niet-begrijpend als ik de sleutels in zijn mand gooi, maar nu heeft hij in ieder geval een reden om voor het kleed voor de haard te kiezen. Het geluid van de deur die achter me dichtklikt klinkt me onbekend in de oren.

In dat huis was niets van mij.



Wie is Emma Verkuijl?

Emma is een echte Amsterdamse, de enige van Het Schrijversgenootschap. Emma won in 2012 Write Now Amsterdam, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma weet altijd iedereen te verblijden met nutteloze feitjes, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma is na anderhalf jaar afwezigheid weer helemaal terug bij ons als vaste schrijver en daar is heel Het Schrijversgenootschap blij mee.
Standard